LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, optionally semi-deponent

placeō

placeō (present infinitive placēre, perfect active placuī or placitus sum, supine placitum)
Classical[ˈpɫa.ke.oː]Ecclesiastical[ˈplaː.t͡ʃe.o]
№ 287 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. with dativeto be pleasing or agreeable to; to please, to be nice; to be welcome or acceptable; to satisfy, suit (in a mental rather than a sensual way)
    sibi placēreto be pleased with oneself, to act proud
    placet mihiI find this fine/nice
  2. of an accomplishment, e.g. writing, acting, artistry, etc: to please, to win applause, to earn approval or other favorable response
    Poēta cum prīmum animum ad scrībendum appulit, / id sibi negōtī crēdidit sōlum darī: / populō ut placērent quās fēcisset fābulās.When the poet first applied his mind to writing, he believed that this one task was given to him: that the plays which he had written should be pleasing to the public.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 1–3
  3. with dativeto like (the dative should be translated as the subject in English)
  4. to resolve, will, order, determine

Latīnē defined in Latin in our graded readers

grātus sum; quod placet, amāmus.
placeō -ēre placuī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs
dēcrētum est
placuit (+īnf) — in Epistulae, ch. 6

Conjugation conjugation 2 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.placeōplacēbamplacēbōplacuī
placitus sum
placueram
placitus eram
placuerō
placitus erō
2nd sg.placēsplacēbāsplacēbisplacuistī
placitus es
placuerās
placitus erās
placueris
placitus eris
3rd sg.placetplacēbatplacēbitplacuit
placitus est
placuerat
placitus erat
placuerit
placitus erit
1st pl.placēmusplacēbāmusplacēbimusplacuimus
placitī sumus
placuerāmus
placitī erāmus
placuerimus
placitī erimus
2nd pl.placētisplacēbātisplacēbitisplacuistis
placitī estis
placuerātis
placitī erātis
placueritis
placitī eritis
3rd pl.placentplacēbantplacēbuntplacuērunt
placuēre, placitī sunt
placuerant
placitī erant
placuerint
placitī erint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.placeamplacēremplacuerim
placitus sim
placuissem
placitus essem
2nd sg.placeāsplacērēsplacuerīs
placitus sīs
placuissēs
placitus essēs
3rd sg.placeatplacēretplacuerit
placitus sit
placuisset
placitus esset
1st pl.placeāmusplacērēmusplacuerīmus
placitī sīmus
placuissēmus
placitī essēmus
2nd pl.placeātisplacērētisplacuerītis
placitī sītis
placuissētis
placitī essētis
3rd pl.placeantplacērentplacuerint
placitī sint
placuissent
placitī essent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.placē—
pres. 2nd pl.placēte—
fut. 2nd sg.placētō—
fut. 3rd sg.placētō—
fut. 2nd pl.placētōte—
fut. 3rd pl.placentō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveplacēre—
perfect infinitiveplacuisse
placitum esse
—
future infinitiveplacitūrum esse—
present participleplacēns
placente, placentem, placentēs, placentī, placentia, placentibus, placentis, placentīs, placentium
—
perfect participleplacitus
placita, placitā, placitae, placitam, placitārum, placitās, placite, placitī, placitīs, placitō, placitōrum, placitōs
—
future participleplacitūrus
placitūra, placitūrā, placitūrae, placitūram, placitūrārum, placitūrās, placitūre, placitūrī, placitūrīs, placitūrō, placitūrōrum, placitūrōs, placitūrum
placendus
placenda, placendā, placendae, placendam, placendārum, placendās, placende, placendīs, placendōrum, placendōs
gerundplacendī, placendō, placendumsupineplacitum, placitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

quid de ea re fieri placet?
what is your opinion?

plăcĕo, cŭi and cĭtus, cĭtum, 2, v. n. (
I. part. fut. pass.: dos placenda, Plaut. Trin. 5, 2, 35; v. I. A. fin.) [cf. placo], to please, to be pleasing or agreeable, to be welcome, acceptable, to satisfy (class.).
I. Lit.
A. In gen.: ungor ut illi placeam, Plaut. Cas. 2, 3, 11: meo neque cara'st cordi neque placet, id. Ep. 1, 2, 30: si placeo, utere, Ter. Phorm. 3, 2, 43: non placet Antonio consulatus meus: at placuit P. Servilio, Cic. Phil. 2, 5, 12; Ter. Ad. 1, 1, 34: et quae vobis placita est condicio, datur. id. Hec. 2, 1, 44: nec dubito, quin mihi (Erigona) placitura sit, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, § 13: exspecto quid illis placeat de epistolā ad Caesarem, id. Att. 13, 1: tibi Ne Enipeus Plus justo placeat, Hor. C. 3, 7, 24: dis, quibus septem placuere colles, id. C. S. 7; id. Ep. 1, 7, 45; 1, 17, 35: quid placet aut odio est, id. ib. 2, 1, 101: quod spiro et placeo (si placeo) tuum est, id. C. 4, 3, 24; Plin. 12, 7, 14, § 29: sibi non placere, quod (Aristides) cupide elaborasset, ut, etc., Nep. Arist. 1, 4: quis gener hic placuit censu minor, Juv. 3, 160: Deo placere non possunt, Vulg. Rom. 8, 8.—As act.: si illa tibi placet, placenda dos quoque'st quam dat tibi, must be pleasing, Plaut. Trin. 5, 2, 35.—
B. In partic.
1. In scenic lang., of players or pieces presented, to please, find favor, give satisfaction: primo actu placeo, Ter. Hec. prol. alt. 31: cui scenico placenti, Suet. Ner. 42; id. Galb. 12; id. Vit. 11: populo ut placerent quas fecisset fabulas, Ter. And. prol. 3; id. Hec. prol. alt. 12: ubi (fabulae) sunt cognitae, Placitae sunt, id. ib. 13.—
2. Placere sibi, to be pleased or satisfied with one's self, to flatter one's self, to pride or plume one's self: ego numquam mihi minus quam hesterno die placui, Cic. de Or. 2, 4, 15: nolo tibi tam valde placeas, Petr. 126; Plin. 35, 9, 36, § 63: tu tibi tunc curruca places, Juv. 6, 276: omnes competitores placebant sibi, omnes omnibus displicebant, Sid. Ep. 7, 9.—
II. Transf.: placet mihi (tibi, etc.), or simply placet, it pleases me, it seems good, right, or proper to me; it is my opinion, I am of opinion, I hold, believe, intend, purpose; and in perf., placuit, or placitum est, it is decided, resolved, determined (mihi, nobis, etc., or absol.).
A. In gen.
(a). With dat.: ut ipsi auctori hujus disciplinae placet, Cic. Fin. 1, 9, 29: ut doctissimis sapientissimisque placuit, id. Div. 1, 49, 110: postea mihi placuit, ut summorum oratorum Graecas orationes explicarem, id. de Or. 1, 34, 155: ita nobis placitum est, ut, etc., Auct. Her. 2, 1, 1: sic Justitiae placitumque Parcis, Hor. C. 2, 17, 16: si placitum hoc Superis, Val. Fl. 3, 296.—With subject-clause: duo placet esse Carneadi genera visorum, Cic. Ac. 2, 31, 99; id. Rep. 1, 38, 60: sic visum Veneri, cui placet impares Formas, etc., mittere, Hor. C. 1, 33, 10: quis paria esse fere placuit peccata, laborant, Cum, etc., id. S. 1, 3, 96.—
(b). Without dat., Cic. Rep. 1, 46, 70: sed, si placet, in hunc diem hactenus, id. ib. 2, 44, 71; id. Sest. 51: placitum est, ut in aprico maxime pratuli loco considerent, id. Rep. 1, 12, 18.—With neutr. pron. as subj.: hocine placet? Plaut. Am. 1, 3, 16.—With subj.: placuit ad hunc primum ferremus aditum, App. M. 4, 9.—With subject-clause: placet enim esse quiddam in re publicā praestans et regale, etc., Cic. Rep. 1, 45, 69; 1, 36, 56: si enim pecunias aequari non placet, id. ib. 1, 32, 49: hos corripi placitum, Tac. A. 4, 19; 6, 7; Hor. S. 1, 3, 96.—
B. In partic.
1. In publicists' lang., to resolve, will, order, determine: senatui placere, ut C. Pansa, etc., Cic. Phil. 14, 14, 38: senatui placere, C. Cassium, etc., id. ib. 11, 12, 30: deliberatur de Avarico in communi concilio, incendi placeret an defendi, Caes. B. G. 7, 15: quamobrem placitum est mihi, ut, etc., Cic. Att. 8, 12, A, § 4: edixit, mulieres ante horam quintam venire in theatrum non placere, Suet. Aug. 44 fin.; cf.: quid placeat, die, your decision, Juv. 10, 338.—
2. Si dis placet, please the gods; and in eccl. writers: Deo placere, Vulg. Num. 23, 27; v. deus.— Hence, *
A. plăcens, entis, P. a., pleasing, charming, dear: expetendum esse quod non placens sit, Cic. Fin. 3, 8: placens uxor, Hor. C. 2, 14, 21.—Acceptable: hostia placens Deo, Vulg. Phil. 4, 18: sibi placentes, self-willed, id. 2 Pet. 2, 10.—
B. plăcĭtus, a, um, P. a., pleasing, agreeable, acceptable (mostly poet.): placita es simplicitate tuā, you are pleasing, you please, Ov. Am. 2, 4, 18: oliva, Verg. G. 2, 425: amor, id. A. 4, 38: bona, Ov. H. 17, 98: in locum ambobus placitum exercitus conveniunt, Sall. J. 81, 1: artes, Tac. A. 2, 66: exemplum, id. ib. 4, 37: eum (regem creari) quasi placitissimum diis. qui, etc., Just. 18. 3. 9 (the reading acceptissimum is a later emendation).—Abl. absol.: sic placito ocius surrexit. App. M. 2, 24: placiti dies, appointed days, Vulg. 1 Reg. 13, 11.—
2. Subst.: plăcĭtum, i, n.
a. Prop., that which is pleasing or agreeable: ultra placitum laudare, more than is agreeable, Verg. E. 7, 27.—
b. Transf.
(a). An opinion, sentiment (post-Aug.): Catonis placita de olivis, Plin. 15, 5, 6, § 20.—
(b). A determination, prescription, order: medicorum placita, Plin. 14, 22, 28, § 143.—
(g). A maxim, principle: ipse (Rubellius) placita majorum colebat, Tac. A. 14, 22: sapientium placita, id. ib. 16, 19: Stoicorum, id. H. 3, 81: philosophorum, id. Or. 19: nec est quare hoc inter nostra placita mireris, Sen. Ep. 66, 45: decreta, quae Graeci vocant dogmata, nobis vel decreta licet adpellare vel scita vel placita, Sen. Ep. 95, 10: philosophiae placita, id. ib. § 37: Babyloniorum, Plin. 2, 79, 81, § 191; Col. 9, 2, 1.

Origins

See the related plācō (“to appease, placate”).

Gallo-Romance
  • Catalanplaurefrom Old Catalan plaser
  • Catalanplaerfrom Old Catalan plaser
  • Occitanplairefrom Old Occitan plazer
  • Occitanplaserfrom Old Occitan plazer
  • Franco-Provençalplére
  • Franco-Provençalplaiser
  • Franco-Provençalplèsir
  • Franco-Provençalpléjir
  • Old Frenchplaire
  • Old Frenchplaisir
Insular Romance
  • Sardinianprachere
  • Sardinianpraghere
  • Campidanesepraxirifrom Sardinian prachere
  • Campidanesepraxifrom Sardinian prachere
  • Logudoresepiagherefrom Sardinian prachere
  • Nuoresepiacherefrom Sardinian prachere
Borrowings
  • Portugueseprazerfrom Old Galician-Portuguese prazer
  • Spanishplacerfrom Old Spanish plazer
  • Basquelaket
  • Galicianpracerfrom Old Galician-Portuguese prazer
  • Asturianplacer
  • Leoneseplazer
  • Extremaduranprazer
  • Ladinoplazerfrom Old Spanish plazer
  • Ladinoפלאזירfrom Old Spanish plazer
  • Albanianpëlqejfrom Proto-Albanian *plakjɔnit
Balkano-Romance
  • Romanianplăcea
  • Aromanianplac
Italo-Dalmatian
  • Italianpiacere
  • Galluresepiacerifrom Corsican piacere
  • Galluresepiasgèfrom Corsican piacere
  • Sassaresepiazerifrom Corsican piacere
  • Dalmatianplacaro
  • Istriotpiàsi
  • Istriotpiasìr
  • Neapolitanpiacèr
  • Sicilianpràciri
  • Sicilianpiàciri
Rhaeto-Romance
  • Friulianplasê
  • Ladinplajei
  • Ladinplajëi
  • Ladinpièjer
  • Romanshplaschair
  • Romanshplascher
Gallo-Italic
  • Emilianpièṡer
  • Emilianpiaṡair
  • Ligurianpiâxéi
  • Lombardpiaxer
  • Lombardpciasè
  • Lombardplasì
  • Piedmontesepiasej
  • Piedmontesepiasì
  • Romagnolpiaşer
  • Romagnolpiaşe
Ibero-Romance
  • Aragoneseplacer

Quick answers

What does placeō mean in Latin?
placeō, a verb, means “to be pleasing or agreeable to; to please, to be nice; to be welcome or acceptable”.
What are the principal parts of placeō?
placeō, placēre, placuī, placitum (second conjugation, optionally semi-deponent).
How do you pronounce placeō?
In classical Latin, [ˈpɫa.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈplaː.t͡ʃe.o].