LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

placidus1

placidus (feminine placida, neuter placidum, adverb placidē)
Classical[ˈpɫa.kɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈplaː.t͡ʃi.dus]

Meaning

  1. adjectivePlacid, gentle, quiet, still, calm, mild, peaceful, tranquil
    noctis erat medium placidīque silentia somnīIt was midnight, and [there was now the] stillness of tranquil slumber.8 CE, Ovidius, Fasti 4.549
  2. adjectiveRipe, mellow
  3. adjectiveNot wild, fruitful, suitable for cultivation

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Mitis · Lenis · Placidus

Mitis means mild, in opp. to acerbus, like μείλιχος; lenis (from lana? or from the Goth, latjan, lassus?) gentle, in opp. to vehemens, like πρᾶος; placidus, composed, in opp. to turbidus, like ἤπιος.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeplacidusplacidaplacidum
genitiveplacidīplacidaeplacidī
dativeplacidōplacidaeplacidō
accusativeplacidumplacidamplacidum
ablativeplacidōplacidāplacidō
vocativeplacideplacidaplacidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeplacidīplacidaeplacida
genitiveplacidōrumplacidārumplacidōrum
dativeplacidīsplacidīsplacidīs
accusativeplacidōsplacidāsplacida
ablativeplacidīsplacidīsplacidīs
vocativeplacidīplacidaeplacida

plăcĭdus, a, um, adj. placeo, qs. pleasing, mild; hence,
I. gentle, quiet, still, calm, mild, peaceful, placid (class.; syn.: quietus, mollis, lenis).
I. In gen.
A. Of persons: clemens, placidus, Ter. Ad. 5, 4, 10: reddere aliquem placidum, Plaut. Curc. 4, 3, 49; Ter. Ad. 4, 1, 18; Cic. Caecin. 10.—
B. Of things: caelum, Sil. 12, 667: placidus et serenus dies, Plin. Ep. 5, 6, 14: mare, id. ib. 9, 26: pontus, Lucr. 5, 1004: amnis, Ov. M. 1, 702: placida quietaque constantia, Cic. Tusc. 4, 5, 10: placida ac lenis senectus, id. Sen. 5, 13: oratio, id. de Or. 2, 43, 183: vita, Lucr. 5, 1122: mors, Verg. A. 6, 522: somnus, Ov. F. 3, 185: urbs, Verg. A. 7, 46: nec quidquam magnum est nisi quod simul placidum, Sen. Ira, 1, 21, 4: re placidā atque otiosā, i. e. in quiet times, Plaut. Truc. 1, 1, 56.—Comp.: nihil illis placidius, aut quietius erat, Liv. 3, 14: loca placidiora, less visited with unfavorable weather, Pall. 1, 6.—Sup.: placidissima pax, Cic. Tusc. 5, 16, 48: tellus placidissima, Verg. A. 3, 78.—
II. In partic.
A. Of fruits, ripe, mellow: uva, Sedul. 1, 29.—
B. Of plants, trees, etc., not wild, fruitful: arbores placidiores, Plin. 16, 5, 6, § 16.—Hence, adv.: plă-cĭdē, softly, gently, quietly, calmly, peacefully, placidly (class.): forem aperire, Plaut. Bacch. 4, 7, 35: placide volo, id. Merc. 1, 2, 47: propere hoc, non placide decet (sc. agi), id. Mil. 2, 2, 65: ire, gently, lightly, Ter. Phorm. 5, 6, 27: progredi, Caes. B. G. 6, 7: placide et sedate ferre dolorem, Cic. Tusc. 2, 24, 58: placide et sedate loqui, id. Or. 27, 92: placide et benigne verba facere, Sall. J. 102, 12: placide et comiter (inquit), Gell. 19, 1, 13.—Comp.: plebem in magistratu placidius tractare, Sall. C. 39, 2.—Sup.: placidissime respondit, Aug. Conf. 6, 1.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *-iðos Latin -idus Latin placidus From placeō (“please, satisfy”) + -idus.

Elsewhere
  • Catalanplàcid
  • Englishplacid
  • Frenchplacide
  • Italianplacido
  • Portugueseplácido
  • Romanianplacid
  • Spanishplácido
  • Corsicanplacidu
  • Galicianplácido
  • Sicilianplàcidu
Italo-Romance
  • Tuscanpacito
Gallo-Italic
  • Lombardpázi
  • Lombardpás
  • Piedmontesepási
Gallo-Romance
  • Gasconpaije
  • Provençalpai
  • Provençalpasi
  • Vivaro-Alpinepazi
proper noun · masculinesecond declension
Placidus2
Placidus m sg (genitive Placidī)
Classical[ˈpɫa.kɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈplaː.t͡ʃi.dus]

Meaning

  1. masculinesingularA masculine cognomen — famously held by
  2. masculinesingularLactantius Placidus (circa AD 350–400), presumed author of a commentary on P. Papinius Statius’s Thebaid (circa AD 92)

Declension

declension
formsingularplural
nominativePlacidus—
genitivePlacidī—
dativePlacidō—
accusativePlacidum—
ablativePlacidō—
vocativePlacide—

Origins

Use as a proper noun of the adjective placidus (“gentle”, “peaceful”).

Descendants
  • ItalianPlacido
  • SicilianPràzitu

Quick answers

What does placidus mean in Latin?
placidus, a adjective, means “Placid, gentle, quiet, still, calm, mild, peaceful, tranquil; Ripe, mellow; Not wild, fruitful, suitable for cultivation”.
How do you pronounce placidus?
In classical Latin, [ˈpɫa.kɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈplaː.t͡ʃi.dus].