LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, optionally semi-deponent, no imperative

complaceō

complaceō (present infinitive complacēre, perfect active complacuī or complacitus sum, supine complacitum)
Classical[kɔmˈpɫa.ke.oː]Ecclesiastical[komˈplaː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. to please or take the fancy of

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 2 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.complaceōcomplacēbamcomplacēbōcomplacuī
complacitus sum
complacueram
complacitus eram
complacuerō
complacitus erō
2nd sg.complacēscomplacēbāscomplacēbiscomplacuistī
complacitus es
complacuerās
complacitus erās
complacueris
complacitus eris
3rd sg.complacetcomplacēbatcomplacēbitcomplacuit
complacitus est
complacuerat
complacitus erat
complacuerit
complacitus erit
1st pl.complacēmuscomplacēbāmuscomplacēbimuscomplacuimus
complacitī sumus
complacuerāmus
complacitī erāmus
complacuerimus
complacitī erimus
2nd pl.complacētiscomplacēbātiscomplacēbitiscomplacuistis
complacitī estis
complacuerātis
complacitī erātis
complacueritis
complacitī eritis
3rd pl.complacentcomplacēbantcomplacēbuntcomplacuērunt
complacuēre, complacitī sunt
complacuerant
complacitī erant
complacuerint
complacitī erint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.complaceamcomplacēremcomplacuerim
complacitus sim
complacuissem
complacitus essem
2nd sg.complaceāscomplacērēscomplacuerīs
complacitus sīs
complacuissēs
complacitus essēs
3rd sg.complaceatcomplacēretcomplacuerit
complacitus sit
complacuisset
complacitus esset
1st pl.complaceāmuscomplacērēmuscomplacuerīmus
complacitī sīmus
complacuissēmus
complacitī essēmus
2nd pl.complaceātiscomplacērētiscomplacuerītis
complacitī sītis
complacuissētis
complacitī essētis
3rd pl.complaceantcomplacērentcomplacuerint
complacitī sint
complacuissent
complacitī essent
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomplacēre—
perfect infinitivecomplacuisse
complacitum esse
—
future infinitivecomplacitūrum esse—
present participlecomplacēns—
perfect participlecomplacitus
complacita, complacitā, complacitae, complacitam, complacitārum, complacitās, complacite, complacitī, complacitīs, complacitō, complacitōrum, complacitōs
—
future participlecomplacitūrus
complacitūra, complacitūrā, complacitūrae, complacitūram, complacitūrārum, complacitūrās, complacitūre, complacitūrī, complacitūrīs, complacitūrō, complacitūrōrum, complacitūrōs, complacitūrum
complacendus
gerundcomplacendī, complacendō, complacendumsupinecomplacitum, complacitū

com-plăcĕo, plăcŭi and plăcĭtus sum, 2, v. n. (except in Col., only ante- and postclass.).
I. To be pleasing at the same time, to please also: postquam me amare dixi, complacita'st tibi, Ter. And. 4, 1, 21: ut et tibi et Gallioni nostro complacuerat, * Col. 9, 16, 2; cf. Gell. 17, 9, 4.—
II. To be very pleasing to: Veneri haec complacuerunt, Plaut. Rud. 3, 4, 22: hoc deo complacitum'st, id. ib. 1, 3, 3; cf. Gell. 18, 3, 4: ejus sibi complacitam formam, Ter. Heaut. 4, 5, 25; cf. App. M. 4, p. 157; Nemes. Cyn. 12. —Hence, complăcĭtus, a, um, P. a., pleased, favorable: Musae, Mart. Cap. 2, § 119; comp.: deus, complacitior, Vulg. Psa. 76, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomplaceō

Latin placeō Latin complaceō From con- + placeō.

Descendants
  • Catalancomplaure
  • Englishcomplease
  • Frenchcomplaire
  • Italiancompiacere
  • Portuguesecomprazer
  • Romaniancomplăcea
  • Spanishcomplacer
  • Galiciancompracer

Quick answers

What does complaceō mean in Latin?
complaceō, a verb, means “to please or take the fancy of”.
What are the principal parts of complaceō?
complaceō, complacēre, complacuī, complacitum (second conjugation, optionally semi-deponent, no imperative).
How do you pronounce complaceō?
In classical Latin, [kɔmˈpɫa.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈplaː.t͡ʃe.o].
Where does complaceō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin complaceō.