verbsecond conjugation
displiceō
displiceō (present infinitive displicēre, perfect active displicuī, supine displicitum)
Classical[dɪsˈplɪ.ke.oː]Ecclesiastical[disˈpliː.t͡ʃe.o]
Meaning
- to displease (with dative)
dēnique sēcūrus fāmae, liber, īre mementō,
Lastly, [my] book, you [must] remember to go untroubled by [my] reputation; nor should you be ashamed, by having been read, to be displeasing. (The exiled poet addresses his new book as if it is a living emissary; Ovid's tarnished reputation may color the book’s reception back in Rome.)8 CE – 12 CE, Ovidius, Tristia 1.49–50 - to be displeased
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | displiceō | displicēbam | displicēbō | displicuī | displicueram | displicuerō |
| 2nd sg. | displicēs | displicēbās | displicēbis | displicuistī | displicuerās | displicueris |
| 3rd sg. | displicet | displicēbat | displicēbit | displicuit | displicuerat | displicuerit |
| 1st pl. | displicēmus | displicēbāmus | displicēbimus | displicuimus | displicuerāmus | displicuerimus |
| 2nd pl. | displicētis | displicēbātis | displicēbitis | displicuistis | displicuerātis | displicueritis |
| 3rd pl. | displicent | displicēbant | displicēbunt | displicuērunt displicuēre | displicuerant | displicuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | displiceam | displicērem | displicuerim | displicuissem |
| 2nd sg. | displiceās | displicērēs | displicuerīs | displicuissēs |
| 3rd sg. | displiceat | displicēret | displicuerit | displicuisset |
| 1st pl. | displiceāmus | displicērēmus | displicuerīmus | displicuissēmus |
| 2nd pl. | displiceātis | displicērētis | displicuerītis | displicuissētis |
| 3rd pl. | displiceant | displicērent | displicuerint | displicuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | displiceor | displicēbar | displicēbor |
| 2nd sg. | displicēris displicēre | displicēbāris displicēbāre | displicēberis displicēbere |
| 3rd sg. | displicētur | displicēbātur | displicēbitur |
| 1st pl. | displicēmur | displicēbāmur | displicēbimur |
| 2nd pl. | displicēminī | displicēbāminī | displicēbiminī |
| 3rd pl. | displicentur | displicēbantur | displicēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | displicear | displicērer |
| 2nd sg. | displiceāris displiceāre | displicērēris displicērēre |
| 3rd sg. | displiceātur | displicērētur |
| 1st pl. | displiceāmur | displicērēmur |
| 2nd pl. | displiceāminī | displicērēminī |
| 3rd pl. | displiceantur | displicērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | displicē | displicēre |
| pres. 2nd pl. | displicēte | displicēminī |
| fut. 2nd sg. | displicētō | displicētor |
| fut. 3rd sg. | displicētō | displicētor |
| fut. 2nd pl. | displicētōte | — |
| fut. 3rd pl. | displicentō | displicentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | displicēre | displicērī |
| perfect infinitive | displicuisse | displicitum esse |
| future infinitive | displicitūrum esse | displicitum īrī |
| present participle | displicēns | — |
| perfect participle | — | displicitus displicuita, displicuitā, displicuitae, displicuitam, displicuitārum, displicuitās, displicuite, displicuitī, displicuitīs, displicuitō, displicuitōrum, displicuitōs, displicuitum, displicuitus |
| future participle | displicitūrus displicuitūra, displicuitūrā, displicuitūrae, displicuitūram, displicuitūrārum, displicuitūrās, displicuitūre, displicuitūrī, displicuitūrīs, displicuitūrō, displicuitūrōrum, displicuitūrōs, displicuitūrum, displicuitūrus | displicendus displicenda, displicendā, displicendae, displicendam, displicendārum, displicendās, displicende, displicendīs, displicendōrum, displicendōs |
gerunddisplicendī, displicendō, displicendumsupinedisplicitum, displicitū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- sibi displicere (opp. sibi placere)
- to be in a bad temper.
dis-plĭcĕo, ŭi (displicitus est, Gell. 1, 21, 4), ĭtum, 2, v. n. placeo,
I. to displease (opp. placeo and complaceo, v. 3. dis, II. —rare but class.): quodne vobis placeat, displiceat mihi? Plaut. Mil. 3, 1, 19;
so opp. placere, id. Men. 4, 2, 107; Cic. Brut. 57; Quint. 12, 9, 6: mortis mihi displicet auctor, Ov. M. 8, 493 et saep.: si displicebit vita, Ter. Heaut. 5, 2, 19; so without dat., Cic. Att. 13, 21, 3 (opp. arridere); Quint. 12, 9, 6 (opp. placere); Suet. Calig. 20; Hor. C. 1, 38, 2; id. Ep. 1, 19, 47 al.: non mihi displicet adhibere etiam istam rationem, etc., Cic. de Or. 1, 34, 157; so with a subjectclause, Quint. 2, 5, 17; Suet. Claud. 4.—II. Sibi, to be displeased, dissatisfied with one's self, Ter. Heaut. 5, 4, 20; Poëta ap. Cic. Att. 2, 18, 3; also,
in gen., to feel fretful, Cic. Phil. 1, 5, 12; cf.: aconitum potum protinus facit corpus grave et displicens, uneasy, Scrib. Comp. 188.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
displiceō uī, itus, ēre
dis- + placeo, to displease, be unsatisfactory : mihi: si displicebit vita, T.: verbum vehementer displicet, I dislike extremely : mihi non displicet (propulsare, etc.), I am inclined : totus displiceo mihi, am discontented , T.: cum mihimet displicerem, was fretful .
Origins
From dis- + placeō.
Descendants
- Italiandispiacere
- Italianspiacere
- Spanishdisplacer
- Spanishdesplacer
In English words that came into English from displiceō
- displacencydisplacentia