LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

displiceō

displiceō (present infinitive displicēre, perfect active displicuī, supine displicitum)
Classical[dɪsˈplɪ.ke.oː]Ecclesiastical[disˈpliː.t͡ʃe.o]

Meaning

  1. to displease (with dative)
    dēnique sēcūrus fāmae, liber, īre mementō,Lastly, [my] book, you [must] remember to go untroubled by [my] reputation; nor should you be ashamed, by having been read, to be displeasing. (The exiled poet addresses his new book as if it is a living emissary; Ovid's tarnished reputation may color the book’s reception back in Rome.)8 CE – 12 CE, Ovidius, Tristia 1.49–50
  2. to be displeased

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.displiceōdisplicēbamdisplicēbōdisplicuīdisplicueramdisplicuerō
2nd sg.displicēsdisplicēbāsdisplicēbisdisplicuistīdisplicuerāsdisplicueris
3rd sg.displicetdisplicēbatdisplicēbitdisplicuitdisplicueratdisplicuerit
1st pl.displicēmusdisplicēbāmusdisplicēbimusdisplicuimusdisplicuerāmusdisplicuerimus
2nd pl.displicētisdisplicēbātisdisplicēbitisdisplicuistisdisplicuerātisdisplicueritis
3rd pl.displicentdisplicēbantdisplicēbuntdisplicuērunt
displicuēre
displicuerantdisplicuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.displiceamdisplicēremdisplicuerimdisplicuissem
2nd sg.displiceāsdisplicērēsdisplicuerīsdisplicuissēs
3rd sg.displiceatdisplicēretdisplicueritdisplicuisset
1st pl.displiceāmusdisplicērēmusdisplicuerīmusdisplicuissēmus
2nd pl.displiceātisdisplicērētisdisplicuerītisdisplicuissētis
3rd pl.displiceantdisplicērentdisplicuerintdisplicuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.displiceordisplicēbardisplicēbor
2nd sg.displicēris
displicēre
displicēbāris
displicēbāre
displicēberis
displicēbere
3rd sg.displicēturdisplicēbāturdisplicēbitur
1st pl.displicēmurdisplicēbāmurdisplicēbimur
2nd pl.displicēminīdisplicēbāminīdisplicēbiminī
3rd pl.displicenturdisplicēbanturdisplicēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.displiceardisplicērer
2nd sg.displiceāris
displiceāre
displicērēris
displicērēre
3rd sg.displiceāturdisplicērētur
1st pl.displiceāmurdisplicērēmur
2nd pl.displiceāminīdisplicērēminī
3rd pl.displiceanturdisplicērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.displicēdisplicēre
pres. 2nd pl.displicētedisplicēminī
fut. 2nd sg.displicētōdisplicētor
fut. 3rd sg.displicētōdisplicētor
fut. 2nd pl.displicētōte—
fut. 3rd pl.displicentōdisplicentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedisplicēredisplicērī
perfect infinitivedisplicuissedisplicitum esse
future infinitivedisplicitūrum essedisplicitum īrī
present participledisplicēns—
perfect participle—displicitus
displicuita, displicuitā, displicuitae, displicuitam, displicuitārum, displicuitās, displicuite, displicuitī, displicuitīs, displicuitō, displicuitōrum, displicuitōs, displicuitum, displicuitus
future participledisplicitūrus
displicuitūra, displicuitūrā, displicuitūrae, displicuitūram, displicuitūrārum, displicuitūrās, displicuitūre, displicuitūrī, displicuitūrīs, displicuitūrō, displicuitūrōrum, displicuitūrōs, displicuitūrum, displicuitūrus
displicendus
displicenda, displicendā, displicendae, displicendam, displicendārum, displicendās, displicende, displicendīs, displicendōrum, displicendōs
gerunddisplicendī, displicendō, displicendumsupinedisplicitum, displicitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sibi displicere (opp. sibi placere)
to be in a bad temper.

dis-plĭcĕo, ŭi (displicitus est, Gell. 1, 21, 4), ĭtum, 2, v. n. placeo,
I. to displease (opp. placeo and complaceo, v. 3. dis, II. —rare but class.): quodne vobis placeat, displiceat mihi? Plaut. Mil. 3, 1, 19; so opp. placere, id. Men. 4, 2, 107; Cic. Brut. 57; Quint. 12, 9, 6: mortis mihi displicet auctor, Ov. M. 8, 493 et saep.: si displicebit vita, Ter. Heaut. 5, 2, 19; so without dat., Cic. Att. 13, 21, 3 (opp. arridere); Quint. 12, 9, 6 (opp. placere); Suet. Calig. 20; Hor. C. 1, 38, 2; id. Ep. 1, 19, 47 al.: non mihi displicet adhibere etiam istam rationem, etc., Cic. de Or. 1, 34, 157; so with a subjectclause, Quint. 2, 5, 17; Suet. Claud. 4.—
II. Sibi, to be displeased, dissatisfied with one's self, Ter. Heaut. 5, 4, 20; Poëta ap. Cic. Att. 2, 18, 3; also, in gen., to feel fretful, Cic. Phil. 1, 5, 12; cf.: aconitum potum protinus facit corpus grave et displicens, uneasy, Scrib. Comp. 188.

Origins

From dis- + placeō.

Descendants
  • Italiandispiacere
  • Italianspiacere
  • Spanishdisplacer
  • Spanishdesplacer

In English words that came into English from displiceō

  • displacencydisplacentia

Quick answers

What does displiceō mean in Latin?
displiceō, a verb, means “to displease (with dative); to be displeased”.
What are the principal parts of displiceō?
displiceō, displicēre, displicuī, displicitum (second conjugation).
How do you pronounce displiceō?
In classical Latin, [dɪsˈplɪ.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈpliː.t͡ʃe.o].