LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, no supine stem except in the future active participle

paeniteō

paeniteō (present infinitive paenitēre, perfect active paenituī, future active participle paenitūrus)
Classical[pae̯ˈnɪ.te.oː]Ecclesiastical[peˈniː.te.o]
paenitet 3rd sg. pres. act. ind.

Meaning

  1. transitiveto cause (someone) to regret or repent
  2. intransitiveto regret, repent; to be sorry
  3. impersonal(with accusative of person, genitive of thing or infinitive) to regret
    Prīmum igitur illud tē scīre volō, Sampsiceramum, nostrum amīcum, vehementer suī stātūs paenitēre restituīque in eum locum cupere ex quō dēcidit.First then I want you to know that our friend Sampsiceramus [Pompey] is bitterly unhappy about his position and longs to get back to where he stood before his fall.59 BCE, Cicero, Epistulae ad Atticum 2.23.2
    Sed neque paeniteat, nec gēns mihi cārior ūlla est:And yet neither is there regret, nor is any other nation dearer to me: here may I be worshipped, here may I occupy the temple with my Jupiter. (Juno, after telling of the people and places she could have protected, now says she favors Rome.)8 CE, Ovidius, Fasti 6.51–52

Conjugation conjugation 2 future no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.paeniteōpaenitēbampaenitēbōpaenituīpaenituerampaenituerō
2nd sg.paenitēspaenitēbāspaenitēbispaenituistīpaenituerāspaenitueris
3rd sg.paenitetpaenitēbatpaenitēbitpaenituitpaenitueratpaenituerit
1st pl.paenitēmuspaenitēbāmuspaenitēbimuspaenituimuspaenituerāmuspaenituerimus
2nd pl.paenitētispaenitēbātispaenitēbitispaenituistispaenituerātispaenitueritis
3rd pl.paenitentpaenitēbantpaenitēbuntpaenituērunt
paenituēre
paenituerantpaenituerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.paeniteampaenitērempaenituerimpaenituissem
2nd sg.paeniteāspaenitērēspaenituerīspaenituissēs
3rd sg.paeniteatpaenitēretpaenitueritpaenituisset
1st pl.paeniteāmuspaenitērēmuspaenituerīmuspaenituissēmus
2nd pl.paeniteātispaenitērētispaenituerītispaenituissētis
3rd pl.paeniteantpaenitērentpaenituerintpaenituissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.paeniteorpaenitēbarpaenitēbor
2nd sg.paenitēris
paenitēre
paenitēbāris
paenitēbāre
paenitēberis
paenitēbere
3rd sg.paenitēturpaenitēbāturpaenitēbitur
1st pl.paenitēmurpaenitēbāmurpaenitēbimur
2nd pl.paenitēminīpaenitēbāminīpaenitēbiminī
3rd pl.paenitenturpaenitēbanturpaenitēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.paenitearpaenitērer
2nd sg.paeniteāris
paeniteāre
paenitērēris
paenitērēre
3rd sg.paeniteāturpaenitērētur
1st pl.paeniteāmurpaenitērēmur
2nd pl.paeniteāminīpaenitērēminī
3rd pl.paeniteanturpaenitērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.paenitēpaenitēre
pres. 2nd pl.paenitētepaenitēminī
fut. 2nd sg.paenitētōpaenitētor
fut. 3rd sg.paenitētōpaenitētor
fut. 2nd pl.paenitētōte—
fut. 3rd pl.paenitentōpaenitentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepaenitērepaenitērī
perfect infinitivepaenituisse—
future infinitivepaenitūrum esse—
present participlepaenitēns
paenitente, paenitentem, paenitentēs, paenitentī, paenitentia, paenitentibus, paenitentis, paenitentīs, paenitentium
—
perfect participle—paenitita
paenititā, paenititae, paenititam, paenititārum, paenititās, paenitite, paenititī, paenititīs, paenititō, paenititōrum, paenititōs, paenititum, paenititus
future participlepaenitūrus
paenitūra, paenitūrā, paenitūrae, paenitūram, paenitūrārum, paenitūrās, paenitūre, paenitūrī, paenitūrīs, paenitūrō, paenitūrōrum, paenitūrōs, paenitūrum
paenitendus
gerundpaenitendī, paenitendō, paenitendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fortunae meae me paenitet
I am discontented with my lot.
non me paenitet, quantum profecerim
I am not dissatisfied with my progress.

paenĭtĕo (less correctly poen-), ui, no
I. sup., ēre, 2, v. a. and impers. [root in poena, q. v.; Gr. ποινή].
I. Pers.
A. Act., to cause to repent, to displease (anteclass. and late Lat.): et me quidem haec conditio nunc non paenitet, causes me no regret, Plaut. Stich. 1, 1, 50: quod male emptum est semper paenitet, Cat. ap. Plin. 18, 5, 6, § 26: paenitemini et credite Evangelio, repent, Vulg. Marc. 1, 15; id. Act. 3, 19.—
B. Neutr., to repent, be sorry: momenta certaminum assuefaciebant militem minus jam tandem aut virtutis aut fortunae paenitere suae, Liv. 22, 12, 10: etiam nunc paenitere suā sponte Aequos quam pati hostilia malle, id. 3, 2, 4: Athenienses primi paenitere coeperunt, Just. 11, 3, 3: paenituit populus, Vulg. Ecclus. 48, 16: non vult paenitere, id. Apoc. 2, 21.—Esp., in part. pres.: Lepidus paenitens consili, Sall. H. 1, 49 Dietsch: paenitens facti, Suet. Vit. 15; cf. id. Claud. 43 init.; cf. II. A. ε and ι infra.—
II. Impers.
A. It repents one, etc., i. e. I, you, etc., repent; I, etc., repent, am sorry, grieve, rue, etc.
(a). Aliquem alicujus rei: non paenitere me consilii de tuā mansione, Cic. Att. 9, 10, 8: quem ... in eam diem vitae non paenituerat, Just. 13, 1, 5: neque te, neque quenquam arbitror tuae paeniturum laudis, App. ap. Non. 158, 5: galeatum sero duelli paenitet, Juv. 1, 170.—
(b). Alicujus rei alone: bonae mentis paenituisset, Sen. Q. N 4, praef. 7: paenitebatque modo consilii, modo paenitentiae ipsius, Curt. 10, 7, 12.—
(g). Aliquem alone: si eos quidem non paeniteret, Cic. Fam. 9, 5, 2.—
(d). With acc. of person, foll. by inf.: efficiunt ut me non didicisse minus paeniteat, Cic. de Or. 2, 19, 77.—(ε) With neutr. pron. as subj. (cf. I. B. supra; Zumpt, Gr. § 442, explains the pron. in these passages as acc., but v. Krebs, Antibarb. p. 876): sapientis est nihil, quod paenitere possit, facere, Cic. Tusc. 5, 28, 81: sequitur ut nihil paeniteat, id. ib. 5, 18, 53: quaeri oportet utrum id facinus sit, quod paenitere fuerit necesse, id. Inv. 2, 13, 43. —(ζ) Foll. by rel. adverb. clause: etsi solet eum, cum aliquid fecit, paenitere, Cic. Att. 8, 5, 1.—(η) With quod: valde ego ipsi, quod de suā sententiā decesserit, paenitendum puto, Cic. Att. 7, 3, 6: paenitet quod non ab adultero coepi, Quint. Decl. 335.— (θ) With dat. of agent: consilii nostri ... nobis paenitendum, Cic. Fam. 9, 5, 2.—(ι) Absol.: tanta vis fuit paenitendi, Cic. Tusc. 4, 37, 79: corrigere errorem paenitendo, id. Fragm. ap. Lact. 6, 24: Sallustius usque eo processit, ut non paeniturum pro non acturo paenitentiam dixerit, Quint. 9, 3, 12: paenitet et torqueor, Ov. P. 1, 2, 60; Prud. Cath. 2, 26.—
B. It discontents or displeases one, i. e. one is vexed, angry, offended, dissatisfied (class.; cf. taedet).
(a). Aliquem alicujus rei: ut me imperii nostri paeniteret, Cic. Rep. 6, 16, 16: num hujusce te gloriae paenitebat? id. Phil. 1, 13, 33; cf. id. Rep. 3, 35, 47: num igitur, si ad centesimum annum vixisset, senectutis suae eum paeniteret? id. Sen. 6, 19: paenitere se virium suarum, Liv. 8, 23: paenituit multos vanae sterilisque cathedrae, Juv. 7, 203.—
(b). With quod and subj.: se paenitere, quod animum tuum offenderit, Cic. Att. 11, 13, 2.—
C. It concerns, is a care to, makes anxious, dissatisfies; and with negative, it is enough, satisfies (mostly anteclass.): an paenitet te, quanto hic fuerit usui? are you not satisfied? Plaut. Ps. 1, 3, 71: paenitetne te, quot ancillas alam? id. Truc. 2, 6, 52: duas dabo, una si parum'st; et si duarum paenitebit, addentur duae, are not enough, not satisfactory, id. Stich. 4, 1, 34: an paenitebat flagitii te auctore quod fecisset Adulescens? was it not enough? Ter. Eun. 5, 6, 12; id. Heaut. 1, 1, 20; id. Phorm. 1, 3, 20: an paenitet vos, quod salvum atque incolumem exercitum traduxerim? Caes. B. C. 2, 32: quod a senatu quanti fiam minime me paenitet, Cic. Att. 1, 20, 2; cf.: tam diu velle debebis (discere), quoad te quantum proficias non paenitebit, id. Off. 1, 1, 2. —Hence,
A. paenĭtens, entis, P. a., repenting, repentant, penitent.
(a). Absol.: optimus est portus paenitenti mutatio consilii, Cic. Phil. 12, 2, 7.—
(b). With gen.: Lepidum paenitentem consilii, Sall. ap. Charis. p. 224 P.—
(g). With de: signa paenitentis de matrimonio dederat, Suet. Claud. 43.— Hence, adv.: paenĭtenter, with regret, repentantly (late Lat.): auguria paenitenter omissa, Min. Fel. Oct. 26.—
B. paenĭ-tendus, a, um, to be repented of, blamable, objectionable (perh. not ante-Aug.).
1. Affirmatively: itaque hic ager sive exercetur, seu cessat, colono est paenitendus, Col. 3, 2: paenitendae rei recordatio, Sen. Brev. Vit. 10, 2.—
2. With a negative: sub haud paenitendo magistro, Liv. 1, 35, 5; 25, 6, 10; 40, 6, 3: dicta non paenitenda, Gell. 1, 3, 2: gens Flavia reipublicae non paenitenda, Suet. Vesp. 1.

Origins

Perhaps related to paene (“almost”) and to paenūria (“shortage”), meaning lack/shortage/dissatisfaction.

Elsewhere
  • Romanianpănăta
Proto-Albanian
  • Albanianpendohem

In English words that came into English from paeniteō

  • repent*repaenitīre
  • penitentpaenitēns
  • pentimentopaenitēre
  • penitencepaenitentia
  • impenitentimpaenitentem
  • penitentepaenitens
  • impenitenceimpaenitentia

Quick answers

What does paeniteō mean in Latin?
paeniteō, a verb, means “to cause (someone) to regret or repent; to regret, repent; to be sorry”.
What are the principal parts of paeniteō?
paeniteō, paenitēre, paenituī, paenitūrus (second conjugation, no supine stem except in the future active participle).
How do you pronounce paeniteō?
In classical Latin, [pae̯ˈnɪ.te.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [peˈniː.te.o].
Which English words come from paeniteō?
English words that go back to Latin paeniteō include penitent, pentimento, penitente, penitence, impenitent and repent.