adjectivefirst/second-declension adjective
impaenitendus
impaenitendus (feminine impaenitenda, neuter impaenitendum)
Classical[ɪm.pae̯.nɪˈtɛn.dʊs]Ecclesiastical[im.pe.niˈtɛn.dus]
Meaning
- adjectivenot to be repented of
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impaenitendus | impaenitenda | impaenitendum |
| genitive | impaenitendī | impaenitendae | impaenitendī |
| dative | impaenitendō | impaenitendae | impaenitendō |
| accusative | impaenitendum | impaenitendam | impaenitendum |
| ablative | impaenitendō | impaenitendā | impaenitendō |
| vocative | impaenitende | impaenitenda | impaenitendum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impaenitendī | impaenitendae | impaenitenda |
| genitive | impaenitendōrum | impaenitendārum | impaenitendōrum |
| dative | impaenitendīs | impaenitendīs | impaenitendīs |
| accusative | impaenitendōs | impaenitendās | impaenitenda |
| ablative | impaenitendīs | impaenitendīs | impaenitendīs |
| vocative | impaenitendī | impaenitendae | impaenitenda |
impaenĭtendus (inp-), a, um, adj. 2. in-paenitet,
I. not to be repented of:
pauperies, App. M. 11, p. 271.