LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

impaenitēns

impaenitēns (genitive impaenitentis)
Classical[ɪmˈpae̯.nɪ.tẽːs]Ecclesiastical[imˈpɛː.ni.tens]

Meaning

  1. one terminationunrepentant

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpaenitēns
inpaenitēns
impaenitēns
inpaenitēns
impaenitēns
inpaenitēns
genitiveimpaenitentis
inpaenitentis
impaenitentis
inpaenitentis
impaenitentis
inpaenitentis
dativeimpaenitentī
inpaenitentī
impaenitentī
inpaenitentī
impaenitentī
inpaenitentī
accusativeimpaenitentem
inpaenitentem
impaenitentem
inpaenitentem
impaenitēns
inpaenitēns
ablativeimpaenitentī
impaenitente, inpaenitente, inpaenitentī
impaenitentī
impaenitente, inpaenitente, inpaenitentī
impaenitentī
impaenitente, inpaenitente, inpaenitentī
vocativeimpaenitēns
inpaenitēns
impaenitēns
inpaenitēns
impaenitēns
inpaenitēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpaenitentēs
inpaenitentēs
impaenitentēs
inpaenitentēs
impaenitentia
inpaenitentia
genitiveimpaenitentium
inpaenitentium
impaenitentium
inpaenitentium
impaenitentium
inpaenitentium
dativeimpaenitentibus
inpaenitentibus
impaenitentibus
inpaenitentibus
impaenitentibus
inpaenitentibus
accusativeimpaenitentīs
impaenitentēs, inpaenitentēs, inpaenitentīs
impaenitentīs
impaenitentēs, inpaenitentēs, inpaenitentīs
impaenitentia
inpaenitentia
ablativeimpaenitentibus
inpaenitentibus
impaenitentibus
inpaenitentibus
impaenitentibus
inpaenitentibus
vocativeimpaenitentēs
inpaenitentēs
impaenitentēs
inpaenitentēs
impaenitentia
inpaenitentia

impaenĭtens (inp-), entis, adj. 2. inpaenitens,
I. not repenting, impenitent (late Lat.): cor, Hier. in. Iesai. 12, 40, 27; Vulg. Rom. 2, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpaenitēns

Latin paenitēns Latin impaenitēns From in- + paenitēns.

In English words that came into English from impaenitēns

  • impenitentimpaenitentem
  • impenitenceimpaenitentia

Quick answers

What does impaenitēns mean in Latin?
impaenitēns, a adjective, means “unrepentant”.
How do you pronounce impaenitēns?
In classical Latin, [ɪmˈpae̯.nɪ.tẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɛː.ni.tens].
Where does impaenitēns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impaenitēns.