verbfirst conjugation
ōrdinō
ōrdinō (present infinitive ōrdināre, perfect active ōrdināvī, supine ōrdinātum)
Classical[ˈoːr.dɪ.noː]Ecclesiastical[ˈɔr.di.no]
Meaning
- to arrange, put in order, organize
- to rule, govern
- to ordain, appoint to office
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ōrdinō | ōrdinābam | ōrdinābō | ōrdināvī | ōrdināveram | ōrdināverō ōrdinārō |
| 2nd sg. | ōrdinās | ōrdinābās | ōrdinābis | ōrdināvistī ōrdināstī | ōrdināverās ōrdinārās | ōrdināveris |
| 3rd sg. | ōrdinat | ōrdinābat | ōrdinābit | ōrdināvit | ōrdināverat ōrdinārat | ōrdināverit ōrdinārit |
| 1st pl. | ōrdināmus | ōrdinābāmus | ōrdinābimus | ōrdināvimus | ōrdināverāmus | ōrdināverimus ōrdinārimus |
| 2nd pl. | ōrdinātis | ōrdinābātis | ōrdinābitis | ōrdināvistis ōrdināstis | ōrdināverātis ōrdinārātis | ōrdināveritis ōrdināritis |
| 3rd pl. | ōrdinant | ōrdinābant | ōrdinābunt | ōrdināvērunt ōrdināvēre, ōrdinārunt | ōrdināverant ōrdinārant | ōrdināverint ōrdinārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ōrdinem | ōrdinārem | ōrdināverim ōrdinārim | ōrdināvissem ōrdināssem |
| 2nd sg. | ōrdinēs | ōrdinārēs | ōrdināverīs | ōrdināvissēs ōrdināssēs |
| 3rd sg. | ōrdinet | ōrdināret | ōrdināverit ōrdinārit | ōrdināvisset ōrdināsset |
| 1st pl. | ōrdinēmus | ōrdinārēmus | ōrdināverīmus ōrdinārīmus | ōrdināvissēmus ōrdināssēmus |
| 2nd pl. | ōrdinētis | ōrdinārētis | ōrdināverītis ōrdinārītis | ōrdināvissētis ōrdināssētis |
| 3rd pl. | ōrdinent | ōrdinārent | ōrdināverint ōrdinārint | ōrdināvissent ōrdināssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ōrdinor | ōrdinābar | ōrdinābor |
| 2nd sg. | ōrdināris ōrdināre | ōrdinābāris ōrdinābāre | ōrdināberis ōrdinābere |
| 3rd sg. | ōrdinātur | ōrdinābātur | ōrdinābitur |
| 1st pl. | ōrdināmur | ōrdinābāmur | ōrdinābimur |
| 2nd pl. | ōrdināminī | ōrdinābāminī | ōrdinābiminī |
| 3rd pl. | ōrdinantur | ōrdinābantur | ōrdinābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ōrdiner | ōrdinārer |
| 2nd sg. | ōrdinēris ōrdinēre | ōrdinārēris ōrdinārēre |
| 3rd sg. | ōrdinētur | ōrdinārētur |
| 1st pl. | ōrdinēmur | ōrdinārēmur |
| 2nd pl. | ōrdinēminī | ōrdinārēminī |
| 3rd pl. | ōrdinentur | ōrdinārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ōrdinā | ōrdināre |
| pres. 2nd pl. | ōrdināte | ōrdināminī |
| fut. 2nd sg. | ōrdinātō | ōrdinātor |
| fut. 3rd sg. | ōrdinātō | ōrdinātor |
| fut. 2nd pl. | ōrdinātōte | — |
| fut. 3rd pl. | ōrdinantō | ōrdinantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ōrdināre | ōrdinārī |
| perfect infinitive | ōrdināvisse ōrdināsse | ōrdinātum esse |
| future infinitive | ōrdinātūrum esse | ōrdinātum īrī |
| present participle | ōrdināns ōrdinante, ōrdinantem, ōrdinantēs, ōrdinantī, ōrdinantia, ōrdinantibus, ōrdinantis, ōrdinantīs, ōrdinantium | — |
| perfect participle | — | ōrdinātus ōrdināta, ōrdinātā, ōrdinātae, ōrdinātam, ōrdinātārum, ōrdinātās, ōrdinātī, ōrdinātōrum, ōrdinātōs |
| future participle | ōrdinātūrus ōrdinātūra, ōrdinātūrā, ōrdinātūrae, ōrdinātūram, ōrdinātūrārum, ōrdinātūrās, ōrdinātūre, ōrdinātūrī, ōrdinātūrīs, ōrdinātūrō, ōrdinātūrōrum, ōrdinātūrōs, ōrdinātūrum | ōrdinandus ōrdinanda, ōrdinandā, ōrdinandae, ōrdinandam, ōrdinandārum, ōrdinandās, ōrdinande, ōrdinandīs, ōrdinandōrum, ōrdinandōs |
gerundōrdinandī, ōrdinandō, ōrdinandumsupineōrdinātum, ōrdinātū
ordĭno, āvi, ātum, 1, v. a. ordo,
I. to order, set in order, arrange, adjust, dispose, regulate.
I. In gen. (class.;
syn.: dispenso, dispono): copias, Nep. Iph. 2, 2; so, milites, Liv. 29, 1: agmina, Hor. Epod. 17, 9; and: aciem, Just. 11, 9, 8: arbusta latius sulcis, Hor. C. 3, 1, 9: vineam paribus intervallis, Col. 3, 13: res suas suo arbitrio, Sen. Ep. 9, 14: partes orationis, Cic. Inv. 1, 14, 9: litem, id. de Or. 2, 10, 43: causam, Dig. 40, 12, 24: judicium, ib. 40, 12, 25: testamentum, ib. 5, 2, 2: bibliothecas, Suet. Gram. 21.—B. Transf.:
cupiditates improbas, to arrange, draw up in order of battle, Sen. Ep. 10, 2: publicas res (= συντάττειν, componere), to draw up in order, to narrate the history of public events, Hor. C. 2, 1, 10 (antiquitatem) totam in eo volumine exposuerit, quo magistratus ordinavit, i. e. recorded events according to the years of the magistrates, Nep. Att. 18, 1: cum omnia ordinarentur, Cic. Sull. 19, 53.—II. In partic. (post-Aug.).
A. To rule, govern a country:
statum liberarum civitatum, Plin. Ep. 8, 24, 7: Macedoniam, Flor. 2, 16: provinciam, Suet. Galb. 7: Orientem, id. Aug. 13.—B. To ordain, appoint to office:
magistratus, Suet. Caes. 76: tribunatus, praefecturas, et ducatus, to dispose of, give away, Just. 30, 2, 5; so, filium in successionem regni, Just. 17, 1, 4.—Hence, C. (Eccl. Lat.) To ordain as a priest or pastor, to admit to a clerical office, Lampr. Alex. Sev. 45; Cassiod. Hist. Eccl. 9, 36; cf.:
in ministerium sanctorum ordinaverunt se ipsos, Vulg. 1 Cor. 16, 15.—Hence, ordĭ-nātus, a, um, P. a., well ordered, orderly, ordained, appointed (class.): compositus ordinatusque vir, Sen. Vit. Beat. 8, 3: igneae formae cursus ordinatos definiunt, perform their appointed courses, Cic. N. D. 2, 40, 101.—Comp.: vita ordinatior, Sen. Ep. 74, 25: pars mundi ordinatior, Sen. Ira, 3, 6.—Sup.: meatus ordinatissimi, App. de Deo Socrat. p. 42.—Hence, adv.: ordĭnā-tē, in an orderly manner, in order, methodically (not in Cic. or Cæs.; cf. Krebs, Antibarb. p. 811; v. ordinatim): tamquam (astra) non possent tam disposite, tam ordinate moveri, Lact. 2, 5, 15: ordinate disponere, Auct. Her. 4, 56, 69 dub.—Comp.: ordinatius retractare, Tert. adv. Marc. 1, 19 init.—Sup.: ordinatissime subjunxit, Aug. Retract. 1, 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ōrdinō āvī, ātus, āre
ordo, to order, set in order, arrange, adjust, dispose, regulate: copias, N.: milites, L.: arbusta latius sulcis, H.: partes orationis: gentem, Cu.—To set in order, narrate, compose, record: publicas Res, H.: magistratūs, record chronologically, N.: cum omnia ordinarentur.
Origins
Proto-Indo-European *h₂er-der. Proto-Italic *ordōder. Latin ōrdō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ōrdinō From ōrdō (“order”) + -ō. Doublet of ōrnō.
Borrowings
- Italianordinare
- Englishordinate
- Englishorder
- Frenchordonnerfrom Old French ordiner
- Romanianordonafrom Old French ordiner
- Englishordainfrom Old French ordiner
- Germanordinierenfrom Old French ordiner
- Portugueseordenar
- Spanishordenar
- Asturianordenar
Balkano-Romance
- Romanianurdina
- Romanianurdinare
- Aromanianurdin
- Aromanianurdinari
Gallo-Romance
- Catalanordenar
- Occitanordenar
Elsewhere
- Portugueseordenharfrom Vulgar Latin *ordiniāre
- Spanishordeñarfrom Vulgar Latin *ordiniāre
- Mirandeseourdenharfrom Vulgar Latin *ordiniāre
Italo-Dalmatian
- Neapolitanordenare
- Sicilianurdinari
- Venetanordenar
Rhaeto-Romance
- Friulianordenâ
In English words that came into English from ōrdinō
- ordinanceordinantia
- subordinatesubōrdinātus
- ordinateōrdinātus
- ordainordinare
- ordinationordinatio
- coordinationcoōrdinātiōnem
- inordinateinōrdinātus
- ordinandordinandus
- ordinatorōrdinātor
- preordinatepraeordinatus
- coordinatecoōrdinātus