LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ōrdinārius1

ōrdinārius (feminine ōrdināria, neuter ōrdinārium)
Classical[oːr.dɪˈnaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[or.diˈnaː.ri.us]
ōrdinārie sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectiveof or relating to order; orderly, usual, customary, regular, ordinary

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeōrdināriusōrdināriaōrdinārium
genitiveōrdināriīōrdināriaeōrdināriī
dativeōrdināriōōrdināriaeōrdināriō
accusativeōrdināriumōrdināriamōrdinārium
ablativeōrdināriōōrdināriāōrdināriō
vocativeōrdinārieōrdināriaōrdinārium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeōrdināriīōrdināriaeōrdināria
genitiveōrdināriōrumōrdināriārumōrdināriōrum
dativeōrdināriīsōrdināriīsōrdināriīs
accusativeōrdināriōsōrdināriāsōrdināria
ablativeōrdināriīsōrdināriīsōrdināriīs
vocativeōrdināriīōrdināriaeōrdināria

ordĭnārĭus, a, um, adj. ordo,
I. of or belonging to order, orderly; according to the usual order, usual, customary, regular, ordinary (not in Cic. or Cæs.).
I. Of persons.
A. In gen.: ordinarii consules, regular, elected in the usual manner at the beginning of the year (opp. suffecti), Liv. 41, 18: pugiles (with legitimi), Suet. Aug. 45; cf. consulatus, id. Galb. 6: gladiatores, Sen. Ep. 7, 3: ordinarium hominem Oppius ait dici solitum scurram et improbum ... At Aelius Stilo, qui minime ordine viveret ... Sunt quidam etiam, qui manipularem, quia infimi sit ordinis, appellatum credant ordinarium, Fest. p. 182 Müll.—
B. In partic., subst.: ordĭnārĭus, i, m.
1. An overseer who keeps order, Dig. 14, 4, 5. —
2. In milit. lang., a centurion of the first cohort, Inscr. Grut. 542, 8; Veg. Mil. 2, 15; cf. Mommsen, Tribus, p. 123; Anmerk. 112. —
II. Of inanim. and abstr. things: oleum, oil obtained in the usual manner from sound, ripe olives (opp. to oleum cibarium, made of bad olives picked up from the ground), Col. 12, 50, 22: vites, standing in regular order, id. 3, 16, 1: silices, stones so laid that those of each row cover the joints of the row beneath it, Vitr. 2, 8: consulatus, regular, Suet. Galb. 6: consilia, usual, ordinary, Liv. 27, 43: oratio, regular, connected (opp. to breviarium or summarium), Sen. Ep. 39, 1: philosophia non est res succisiva: ordinaria est, domina est, it must be constantly practised, must govern all the relations of life, id. ib. 53, 9: fuit ordinarium, loqui, etc., it was usual, customary, Dig. 38, 6, 1: jus (opp. to extraordinarium), ib. 14, 4, 5.— Hence, adv.: ordĭnārĭē, in order, orderly, methodically (eccl. Lat. for ordine, ordinatim), Tert. Res. Carn. 2.

Origins

Proto-Indo-European *h₂er-der. Proto-Italic *ordōder. Latin ōrdō, ōrdinis Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -ārius Latin ōrdinārius From ōrdō, ōrdinis (“order, arrangement”) + -ārius.

Descendants
  • Frenchordinaire
  • Italianordinario
  • Occitanordinari
  • Englishordinaryfrom Old French ordinaire
  • Germanordinärfrom Old French ordinaire
  • Portugueseordinário
  • Romanianordinar
  • Spanishordinario
  • Albanianurdhënar
  • Asturianordinariu

In English words that came into English from ōrdinārius

  • ordinaryōrdinārius
noun · masculinesecond declension
ōrdinārius2
ōrdinārius m (genitive ōrdināriī or ōrdinārī)
Classical[oːr.dɪˈnaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[or.diˈnaː.ri.us]
ōrdinārie sg. voc.

Meaning

  1. overseer (who keeps order)
  2. centurion of the first cohort
  3. EcclesiasticalLatinMedieval Latinan ordinary (a judge, bishop, abbot, or other prelate having regular jurisdiction)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeōrdināriusōrdināriī
genitiveōrdināriī
ōrdinārī
ōrdināriōrum
dativeōrdināriōōrdināriīs
accusativeōrdināriumōrdināriōs
ablativeōrdināriōōrdināriīs
vocativeōrdinārieōrdināriī

Origins

Proto-Indo-European *h₂er-der. Proto-Italic *ordōder. Latin ōrdō, ōrdinis Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -ārius Latin ōrdinārius From ōrdō, ōrdinis (“order, arrangement”) + -ārius.

Quick answers

What does ōrdinārius mean in Latin?
ōrdinārius, a adjective, means “of or relating to order; orderly, usual, customary, regular, ordinary”.
How do you pronounce ōrdinārius?
In classical Latin, [oːr.dɪˈnaː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [or.diˈnaː.ri.us].