LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ōrdinō

ōrdinō (present infinitive ōrdināre, perfect active ōrdināvī, supine ōrdinātum)
Classical[ˈoːr.dɪ.noː]Ecclesiastical[ˈɔr.di.no]
ōrdināte 2nd pl. pres. act. imper.

Meaning

  1. to arrange, put in order, organize
  2. to rule, govern
  3. to ordain, appoint to office

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ōrdinōōrdinābamōrdinābōōrdināvīōrdināveramōrdināverō
ōrdinārō
2nd sg.ōrdināsōrdinābāsōrdinābisōrdināvistī
ōrdināstī
ōrdināverās
ōrdinārās
ōrdināveris
3rd sg.ōrdinatōrdinābatōrdinābitōrdināvitōrdināverat
ōrdinārat
ōrdināverit
ōrdinārit
1st pl.ōrdināmusōrdinābāmusōrdinābimusōrdināvimusōrdināverāmusōrdināverimus
ōrdinārimus
2nd pl.ōrdinātisōrdinābātisōrdinābitisōrdināvistis
ōrdināstis
ōrdināverātis
ōrdinārātis
ōrdināveritis
ōrdināritis
3rd pl.ōrdinantōrdinābantōrdinābuntōrdināvērunt
ōrdināvēre, ōrdinārunt
ōrdināverant
ōrdinārant
ōrdināverint
ōrdinārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ōrdinemōrdināremōrdināverim
ōrdinārim
ōrdināvissem
ōrdināssem
2nd sg.ōrdinēsōrdinārēsōrdināverīsōrdināvissēs
ōrdināssēs
3rd sg.ōrdinetōrdināretōrdināverit
ōrdinārit
ōrdināvisset
ōrdināsset
1st pl.ōrdinēmusōrdinārēmusōrdināverīmus
ōrdinārīmus
ōrdināvissēmus
ōrdināssēmus
2nd pl.ōrdinētisōrdinārētisōrdināverītis
ōrdinārītis
ōrdināvissētis
ōrdināssētis
3rd pl.ōrdinentōrdinārentōrdināverint
ōrdinārint
ōrdināvissent
ōrdināssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ōrdinorōrdinābarōrdinābor
2nd sg.ōrdināris
ōrdināre
ōrdinābāris
ōrdinābāre
ōrdināberis
ōrdinābere
3rd sg.ōrdināturōrdinābāturōrdinābitur
1st pl.ōrdināmurōrdinābāmurōrdinābimur
2nd pl.ōrdināminīōrdinābāminīōrdinābiminī
3rd pl.ōrdinanturōrdinābanturōrdinābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ōrdinerōrdinārer
2nd sg.ōrdinēris
ōrdinēre
ōrdinārēris
ōrdinārēre
3rd sg.ōrdinēturōrdinārētur
1st pl.ōrdinēmurōrdinārēmur
2nd pl.ōrdinēminīōrdinārēminī
3rd pl.ōrdinenturōrdinārentur
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ōrdināōrdināre
pres. 2nd pl.ōrdināteōrdināminī
fut. 2nd sg.ōrdinātōōrdinātor
fut. 3rd sg.ōrdinātōōrdinātor
fut. 2nd pl.ōrdinātōte—
fut. 3rd pl.ōrdinantōōrdinantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveōrdināreōrdinārī
perfect infinitiveōrdināvisse
ōrdināsse
ōrdinātum esse
future infinitiveōrdinātūrum esseōrdinātum īrī
present participleōrdināns
ōrdinante, ōrdinantem, ōrdinantēs, ōrdinantī, ōrdinantia, ōrdinantibus, ōrdinantis, ōrdinantīs, ōrdinantium
—
perfect participle—ōrdinātus
ōrdināta, ōrdinātā, ōrdinātae, ōrdinātam, ōrdinātārum, ōrdinātās, ōrdinātī, ōrdinātōrum, ōrdinātōs
future participleōrdinātūrus
ōrdinātūra, ōrdinātūrā, ōrdinātūrae, ōrdinātūram, ōrdinātūrārum, ōrdinātūrās, ōrdinātūre, ōrdinātūrī, ōrdinātūrīs, ōrdinātūrō, ōrdinātūrōrum, ōrdinātūrōs, ōrdinātūrum
ōrdinandus
ōrdinanda, ōrdinandā, ōrdinandae, ōrdinandam, ōrdinandārum, ōrdinandās, ōrdinande, ōrdinandīs, ōrdinandōrum, ōrdinandōs
gerundōrdinandī, ōrdinandō, ōrdinandumsupineōrdinātum, ōrdinātū

ordĭno, āvi, ātum, 1, v. a. ordo,
I. to order, set in order, arrange, adjust, dispose, regulate.
I. In gen. (class.; syn.: dispenso, dispono): copias, Nep. Iph. 2, 2; so, milites, Liv. 29, 1: agmina, Hor. Epod. 17, 9; and: aciem, Just. 11, 9, 8: arbusta latius sulcis, Hor. C. 3, 1, 9: vineam paribus intervallis, Col. 3, 13: res suas suo arbitrio, Sen. Ep. 9, 14: partes orationis, Cic. Inv. 1, 14, 9: litem, id. de Or. 2, 10, 43: causam, Dig. 40, 12, 24: judicium, ib. 40, 12, 25: testamentum, ib. 5, 2, 2: bibliothecas, Suet. Gram. 21.—
B. Transf.: cupiditates improbas, to arrange, draw up in order of battle, Sen. Ep. 10, 2: publicas res (= συντάττειν, componere), to draw up in order, to narrate the history of public events, Hor. C. 2, 1, 10 (antiquitatem) totam in eo volumine exposuerit, quo magistratus ordinavit, i. e. recorded events according to the years of the magistrates, Nep. Att. 18, 1: cum omnia ordinarentur, Cic. Sull. 19, 53.—
II. In partic. (post-Aug.).
A. To rule, govern a country: statum liberarum civitatum, Plin. Ep. 8, 24, 7: Macedoniam, Flor. 2, 16: provinciam, Suet. Galb. 7: Orientem, id. Aug. 13.—
B. To ordain, appoint to office: magistratus, Suet. Caes. 76: tribunatus, praefecturas, et ducatus, to dispose of, give away, Just. 30, 2, 5; so, filium in successionem regni, Just. 17, 1, 4.—Hence,
C. (Eccl. Lat.) To ordain as a priest or pastor, to admit to a clerical office, Lampr. Alex. Sev. 45; Cassiod. Hist. Eccl. 9, 36; cf.: in ministerium sanctorum ordinaverunt se ipsos, Vulg. 1 Cor. 16, 15.—Hence, ordĭ-nātus, a, um, P. a., well ordered, orderly, ordained, appointed (class.): compositus ordinatusque vir, Sen. Vit. Beat. 8, 3: igneae formae cursus ordinatos definiunt, perform their appointed courses, Cic. N. D. 2, 40, 101.—Comp.: vita ordinatior, Sen. Ep. 74, 25: pars mundi ordinatior, Sen. Ira, 3, 6.—Sup.: meatus ordinatissimi, App. de Deo Socrat. p. 42.—Hence, adv.: ordĭnā-tē, in an orderly manner, in order, methodically (not in Cic. or Cæs.; cf. Krebs, Antibarb. p. 811; v. ordinatim): tamquam (astra) non possent tam disposite, tam ordinate moveri, Lact. 2, 5, 15: ordinate disponere, Auct. Her. 4, 56, 69 dub.—Comp.: ordinatius retractare, Tert. adv. Marc. 1, 19 init.—Sup.: ordinatissime subjunxit, Aug. Retract. 1, 24.

Origins

Proto-Indo-European *h₂er-der. Proto-Italic *ordōder. Latin ōrdō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ōrdinō From ōrdō (“order”) + -ō. Doublet of ōrnō.

Borrowings
  • Italianordinare
  • Englishordinate
  • Englishorder
  • Frenchordonnerfrom Old French ordiner
  • Romanianordonafrom Old French ordiner
  • Englishordainfrom Old French ordiner
  • Germanordinierenfrom Old French ordiner
  • Portugueseordenar
  • Spanishordenar
  • Asturianordenar
Balkano-Romance
  • Romanianurdina
  • Romanianurdinare
  • Aromanianurdin
  • Aromanianurdinari
Gallo-Romance
  • Catalanordenar
  • Occitanordenar
Elsewhere
  • Portugueseordenharfrom Vulgar Latin *ordiniāre
  • Spanishordeñarfrom Vulgar Latin *ordiniāre
  • Mirandeseourdenharfrom Vulgar Latin *ordiniāre
Italo-Dalmatian
  • Neapolitanordenare
  • Sicilianurdinari
  • Venetanordenar
Rhaeto-Romance
  • Friulianordenâ

In English words that came into English from ōrdinō

  • ordinanceordinantia
  • subordinatesubōrdinātus
  • ordinateōrdinātus
  • ordainordinare
  • ordinationordinatio
  • coordinationcoōrdinātiōnem
  • inordinateinōrdinātus
  • ordinandordinandus
  • ordinatorōrdinātor
  • preordinatepraeordinatus
  • coordinatecoōrdinātus

Quick answers

What does ōrdinō mean in Latin?
ōrdinō, a verb, means “to arrange, put in order, organize; to rule, govern; to ordain, appoint to office”.
What are the principal parts of ōrdinō?
ōrdinō, ōrdināre, ōrdināvī, ōrdinātum (first conjugation).
How do you pronounce ōrdinō?
In classical Latin, [ˈoːr.dɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɔr.di.no].
Which English words come from ōrdinō?
English words that go back to Latin ōrdinō include ordinance, ordinate, ordain, ordinand, subordinate and ordination.