LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

nōbilitō

nōbilitō (present infinitive nōbilitāre, perfect active nōbilitāvī, supine nōbilitātum)
Classical[noːˈbɪ.lɪ.toː]Ecclesiastical[noˈbiː.li.to]

Meaning

  1. to make known, make famous
  2. to make infamous
  3. to ennoble, to make noble or aristocratic
  4. to improve

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.nōbilitōnōbilitābamnōbilitābōnōbilitāvīnōbilitāveramnōbilitāverō
nōbilitārō
2nd sg.nōbilitāsnōbilitābāsnōbilitābisnōbilitāvistī
nōbilitāstī
nōbilitāverās
nōbilitārās
nōbilitāveris
3rd sg.nōbilitatnōbilitābatnōbilitābitnōbilitāvitnōbilitāverat
nōbilitārat
nōbilitāverit
nōbilitārit
1st pl.nōbilitāmusnōbilitābāmusnōbilitābimusnōbilitāvimusnōbilitāverāmusnōbilitāverimus
nōbilitārimus
2nd pl.nōbilitātisnōbilitābātisnōbilitābitisnōbilitāvistis
nōbilitāstis
nōbilitāverātis
nōbilitārātis
nōbilitāveritis
nōbilitāritis
3rd pl.nōbilitantnōbilitābantnōbilitābuntnōbilitāvērunt
nōbilitāvēre, nōbilitārunt
nōbilitāverant
nōbilitārant
nōbilitāverint
nōbilitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.nōbilitemnōbilitāremnōbilitāverim
nōbilitārim
nōbilitāvissem
nōbilitāssem
2nd sg.nōbilitēsnōbilitārēsnōbilitāverīsnōbilitāvissēs
nōbilitāssēs
3rd sg.nōbilitetnōbilitāretnōbilitāverit
nōbilitārit
nōbilitāvisset
nōbilitāsset
1st pl.nōbilitēmusnōbilitārēmusnōbilitāverīmus
nōbilitārīmus
nōbilitāvissēmus
nōbilitāssēmus
2nd pl.nōbilitētisnōbilitārētisnōbilitāverītis
nōbilitārītis
nōbilitāvissētis
nōbilitāssētis
3rd pl.nōbilitentnōbilitārentnōbilitāverint
nōbilitārint
nōbilitāvissent
nōbilitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.nōbilitornōbilitābarnōbilitābor
2nd sg.nōbilitāris
nōbilitāre
nōbilitābāris
nōbilitābāre
nōbilitāberis
nōbilitābere
3rd sg.nōbilitāturnōbilitābāturnōbilitābitur
1st pl.nōbilitāmurnōbilitābāmurnōbilitābimur
2nd pl.nōbilitāminīnōbilitābāminīnōbilitābiminī
3rd pl.nōbilitanturnōbilitābanturnōbilitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.nōbiliternōbilitārer
2nd sg.nōbilitēris
nōbilitēre
nōbilitārēris
nōbilitārēre
3rd sg.nōbilitēturnōbilitārētur
1st pl.nōbilitēmurnōbilitārēmur
2nd pl.nōbilitēminīnōbilitārēminī
3rd pl.nōbilitenturnōbilitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.nōbilitānōbilitāre
pres. 2nd pl.nōbilitātenōbilitāminī
fut. 2nd sg.nōbilitātōnōbilitātor
fut. 3rd sg.nōbilitātōnōbilitātor
fut. 2nd pl.nōbilitātōte—
fut. 3rd pl.nōbilitantōnōbilitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivenōbilitārenōbilitārī
perfect infinitivenōbilitāvisse
nōbilitāsse
nōbilitātum esse
future infinitivenōbilitātūrum essenōbilitātum īrī
present participlenōbilitāns
nōbilitante, nōbilitantem, nōbilitantēs, nōbilitantī, nōbilitantia, nōbilitantibus, nōbilitantis, nōbilitantīs, nōbilitantium
—
perfect participle—nōbilitātus
nōbilitāta, nōbilitātā, nōbilitātae, nōbilitātam, nōbilitātārum, nōbilitātās, nōbilitātī, nōbilitātōrum, nōbilitātōs
future participlenōbilitātūrus
nōbilitātūra, nōbilitātūrā, nōbilitātūrae, nōbilitātūram, nōbilitātūrārum, nōbilitātūrās, nōbilitātūre, nōbilitātūrī, nōbilitātūrīs, nōbilitātūrō, nōbilitātūrōrum, nōbilitātūrōs, nōbilitātūrum
nōbilitandus
nōbilitanda, nōbilitandā, nōbilitandae, nōbilitandam, nōbilitandārum, nōbilitandās, nōbilitande, nōbilitandīs, nōbilitandōrum, nōbilitandōs
gerundnōbilitandī, nōbilitandō, nōbilitandumsupinenōbilitātum, nōbilitātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

clarum fieri, nobilitari, illustrari (not the post-classical clarescere or inclarescere
to become famous, distinguish oneself.

nōbĭlĭto, āvi, ātum, 1, v. a. nobilis.
I. To make known, to render famous or renowned: disciplinā militari nobilitatus est, Nep. Iphic. 1, 1: poëtae post mortem nobilitari volunt, Cic. Tusc. 1, 15, 34: spectata ac nobilitata virtus, id. Fl. 26, 63: neque enim ex te umquam es nobilitatus, id. Sen. 9, 27: famam, Liv. 1, 16.—Also in an unfavorable sense, to render notorious: ne eam malefactis nobilitarent, Titin. ap. Non. 352, 8: stultum adulescentulum nobilitas flagitiis, Ter. Eun. 5, 7, 20: Phalaris, cujus est nobilitata crudelitas, Cic. Off. 2, 7, 26: adulterio nobilitatus, Plin. 29, 1, 5, § 8.—
II. To render excellent, to ennoble, improve: qui novitatem suam multis rebus nobilitaverat, Vell. 2, 96, 1: Auster vites nobilitat, Pall. 1, 6, 7: quae nobilitatos maritos non haberent, ne innobilitatae remanerent, Lampr. Heliog. 4, 3.

Origins

From nōbilis (“famous; noble”) + -itō; compare dēbilitō.

Descendants
  • Italiannobilitare
  • Portuguesenobilitar

Quick answers

What does nōbilitō mean in Latin?
nōbilitō, a verb, means “to make known, make famous; to make infamous; to ennoble, to make noble or aristocratic”.
What are the principal parts of nōbilitō?
nōbilitō, nōbilitāre, nōbilitāvī, nōbilitātum (first conjugation).
How do you pronounce nōbilitō?
In classical Latin, [noːˈbɪ.lɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [noˈbiː.li.to].