verbfirst conjugation
nōbilitō
nōbilitō (present infinitive nōbilitāre, perfect active nōbilitāvī, supine nōbilitātum)
Classical[noːˈbɪ.lɪ.toː]Ecclesiastical[noˈbiː.li.to]
nōbiliter 1st sg. pres. pass. subj.
Meaning
- to make known, make famous
- to make infamous
- to ennoble, to make noble or aristocratic
- to improve
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | nōbilitō | nōbilitābam | nōbilitābō | nōbilitāvī | nōbilitāveram | nōbilitāverō nōbilitārō |
| 2nd sg. | nōbilitās | nōbilitābās | nōbilitābis | nōbilitāvistī nōbilitāstī | nōbilitāverās nōbilitārās | nōbilitāveris |
| 3rd sg. | nōbilitat | nōbilitābat | nōbilitābit | nōbilitāvit | nōbilitāverat nōbilitārat | nōbilitāverit nōbilitārit |
| 1st pl. | nōbilitāmus | nōbilitābāmus | nōbilitābimus | nōbilitāvimus | nōbilitāverāmus | nōbilitāverimus nōbilitārimus |
| 2nd pl. | nōbilitātis | nōbilitābātis | nōbilitābitis | nōbilitāvistis nōbilitāstis | nōbilitāverātis nōbilitārātis | nōbilitāveritis nōbilitāritis |
| 3rd pl. | nōbilitant | nōbilitābant | nōbilitābunt | nōbilitāvērunt nōbilitāvēre, nōbilitārunt | nōbilitāverant nōbilitārant | nōbilitāverint nōbilitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | nōbilitem | nōbilitārem | nōbilitāverim nōbilitārim | nōbilitāvissem nōbilitāssem |
| 2nd sg. | nōbilitēs | nōbilitārēs | nōbilitāverīs | nōbilitāvissēs nōbilitāssēs |
| 3rd sg. | nōbilitet | nōbilitāret | nōbilitāverit nōbilitārit | nōbilitāvisset nōbilitāsset |
| 1st pl. | nōbilitēmus | nōbilitārēmus | nōbilitāverīmus nōbilitārīmus | nōbilitāvissēmus nōbilitāssēmus |
| 2nd pl. | nōbilitētis | nōbilitārētis | nōbilitāverītis nōbilitārītis | nōbilitāvissētis nōbilitāssētis |
| 3rd pl. | nōbilitent | nōbilitārent | nōbilitāverint nōbilitārint | nōbilitāvissent nōbilitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | nōbilitor | nōbilitābar | nōbilitābor |
| 2nd sg. | nōbilitāris nōbilitāre | nōbilitābāris nōbilitābāre | nōbilitāberis nōbilitābere |
| 3rd sg. | nōbilitātur | nōbilitābātur | nōbilitābitur |
| 1st pl. | nōbilitāmur | nōbilitābāmur | nōbilitābimur |
| 2nd pl. | nōbilitāminī | nōbilitābāminī | nōbilitābiminī |
| 3rd pl. | nōbilitantur | nōbilitābantur | nōbilitābuntur |
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | nōbiliter | nōbilitārer |
| 2nd sg. | nōbilitēris nōbilitēre | nōbilitārēris nōbilitārēre |
| 3rd sg. | nōbilitētur | nōbilitārētur |
| 1st pl. | nōbilitēmur | nōbilitārēmur |
| 2nd pl. | nōbilitēminī | nōbilitārēminī |
| 3rd pl. | nōbilitentur | nōbilitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | nōbilitā | nōbilitāre |
| pres. 2nd pl. | nōbilitāte | nōbilitāminī |
| fut. 2nd sg. | nōbilitātō | nōbilitātor |
| fut. 3rd sg. | nōbilitātō | nōbilitātor |
| fut. 2nd pl. | nōbilitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | nōbilitantō | nōbilitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | nōbilitāre | nōbilitārī |
| perfect infinitive | nōbilitāvisse nōbilitāsse | nōbilitātum esse |
| future infinitive | nōbilitātūrum esse | nōbilitātum īrī |
| present participle | nōbilitāns nōbilitante, nōbilitantem, nōbilitantēs, nōbilitantī, nōbilitantia, nōbilitantibus, nōbilitantis, nōbilitantīs, nōbilitantium | — |
| perfect participle | — | nōbilitātus nōbilitāta, nōbilitātā, nōbilitātae, nōbilitātam, nōbilitātārum, nōbilitātās, nōbilitātī, nōbilitātōrum, nōbilitātōs |
| future participle | nōbilitātūrus nōbilitātūra, nōbilitātūrā, nōbilitātūrae, nōbilitātūram, nōbilitātūrārum, nōbilitātūrās, nōbilitātūre, nōbilitātūrī, nōbilitātūrīs, nōbilitātūrō, nōbilitātūrōrum, nōbilitātūrōs, nōbilitātūrum | nōbilitandus nōbilitanda, nōbilitandā, nōbilitandae, nōbilitandam, nōbilitandārum, nōbilitandās, nōbilitande, nōbilitandīs, nōbilitandōrum, nōbilitandōs |
gerundnōbilitandī, nōbilitandō, nōbilitandumsupinenōbilitātum, nōbilitātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- clarum fieri, nobilitari, illustrari (not the post-classical clarescere or inclarescere
- to become famous, distinguish oneself.
nōbĭlĭto, āvi, ātum, 1, v. a. nobilis.
I. To make known, to render famous or renowned:
disciplinā militari nobilitatus est, Nep. Iphic. 1, 1: poëtae post mortem nobilitari volunt, Cic. Tusc. 1, 15, 34: spectata ac nobilitata virtus, id. Fl. 26, 63: neque enim ex te umquam es nobilitatus, id. Sen. 9, 27: famam, Liv. 1, 16.—Also in an unfavorable sense, to render notorious: ne eam malefactis nobilitarent, Titin. ap. Non. 352, 8: stultum adulescentulum nobilitas flagitiis, Ter. Eun. 5, 7, 20: Phalaris, cujus est nobilitata crudelitas, Cic. Off. 2, 7, 26: adulterio nobilitatus, Plin. 29, 1, 5, § 8.—II. To render excellent, to ennoble, improve:
qui novitatem suam multis rebus nobilitaverat, Vell. 2, 96, 1: Auster vites nobilitat, Pall. 1, 6, 7: quae nobilitatos maritos non haberent, ne innobilitatae remanerent, Lampr. Heliog. 4, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
nōbilitō āvī, ātus, āre
nobilis, to make known, render famous, make renowned : disciplinā militari nobilitatus est, N.: post mortem nobilitari: famam, L.: Lacinia templo nobilitata deae, O.— To render notorious : stultum adulescentulum Flagitiis, T.: alcuius nobilitata crudelitas.
Origins
From nōbilis (“famous; noble”) + -itō; compare dēbilitō.
Descendants
- Italiannobilitare
- Portuguesenobilitar