noun · femininethird declension
nōbilitās
nōbilitās f (genitive nōbilitātis)
Classical[noːˈbɪ.lɪ.taːs]Ecclesiastical[noˈbiː.li.tas]
Meaning
- celebrity, fame, renown
- nobility (noble birth)
- nobleness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | nōbilitās | nōbilitātēs |
| genitive | nōbilitātis | nōbilitātum |
| dative | nōbilitātī | nōbilitātibus |
| accusative | nōbilitātem | nōbilitātēs |
| ablative | nōbilitāte | nōbilitātibus |
| vocative | nōbilitās | nōbilitātēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- nobilitati favere (Sest. 9. 21)
- to be a friend of the aristocracy.
- nobilitatis fautorem, studiosum esse
- to be a friend of the aristocracy.
- nobiles; nobilitas; qui nobilitate generis excellunt
- the aristocracy (as a social class).
nōbĭlĭtas, ātis, f. nobilis.
I. Celebrity, fame, renown (very rare):
eam nobilitatem amittundam video, Plaut. Mil. 4, 8, 14: praedicationem nobilitatemque despicere, Cic. Arch. 11, 26: repentina, Liv. 1, 34; cf.: aliquem nobilitate praecurrere, Nep. Thras. 1, 3.—II. High or noble birth, nobility:
ad illustrandam nobilitatem suam, Cic. Brut. 16, 62: nobilitate sui municipii facile primus, id. Rosc. Am. 6, 15; Ov. P. 4, 16, 44; Juv. 8, 20.—B. Meton., the nobility, the nobles, the aristocracy:
nobilitatis fautor, Cic. Rosc. Am. 6, 16: omnis noster nobilitas interiit, Caes. B. G. 7, 38: nobilitas rempublicam deseruerat, Liv. 26, 12; opp. plebs, id. 6, 42: superbia commune nobilitatis malum, Sall. J. 64, 1; Luc. 3, 77.—With verb in plur.: namque coepere nobilitas dignitatem in dominationem vertere, Sall. J. 41, 5. —(b). Plur.:
Claudius nobilitatibus externis mitis, princes, Tac. A. 12, 20.—III. Noble or excellent quality, nobleness, excellence, superiority:
cum florere Isocratem nobilitate discipulorum videret, Cic. de Or. 3, 35, 141: eloquio tantum nobilitatis inest, Ov. P. 2, 5, 56; Vell. 1, 4, 2: nobilitate ingenitā, Tac. A. 1, 29: prima croco Cilicio, Plin. 21, 6, 17, § 31: locorum, id. 3, 5, 6, § 40: columbarum, id. 10, 37, 53, § 110: obstetricum nobilitas (i. e. nobilissimae obstetrices), id. 28, 6, 18, § 67.—Prov.: nobilitas sola est atque unica virtus, Juv. 8, 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
nōbilitās ātis, f
nobilis, celebrity, fame, renown : nobilitatem despicere: repentini, L.: eum nobilitate praecurrere, N.— High birth, noble origin, nobility : sua: nobilitate sui municipi facile primus.— The nobility, nobles, aristocracy : nobilitatis fautor: omnis noster nobilitas interiit, Cs.: nobilitas rem p. deseruerat, L.: superbia commune, nobilitatis malum, S.— Nobleness, excellence, superiority : florere nobilitate discipulorum: eloquio tantum nobilitatis inest, O.: nobilitas sola est virtus, Iu.: nobilitate ingenitā, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-teh₂ Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-teh₂ts Proto-Italic *-tāts Latin -tās Latin nōbilitās From nōbilis (“noble”) + -tās.
In English words that came into English from nōbilitās
- nobilitynōbilitās