LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

migrō

migrō (present infinitive migrāre, perfect active migrāvī, supine migrātum)
Classical[ˈmɪ.ɡroː]Ecclesiastical[ˈmiː.ɡro]

Meaning

  1. to migrate, depart to another place, change residence, move
  2. figurativelyto go away, change
  3. to carry off, transport
  4. to transgress, violate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

moves house
migrat — in Seneca, ch. VIII

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.migrōmigrābammigrābōmigrāvīmigrāveram
migrāram
migrāverō
migrārō
2nd sg.migrāsmigrābāsmigrābismigrāvistī
migrāstī
migrāverās
migrārās
migrāveris
migrāris
3rd sg.migratmigrābatmigrābitmigrāvit
migrāt
migrāverat
migrārat
migrāverit
migrārit
1st pl.migrāmusmigrābāmusmigrābimusmigrāvimus
migrāmus
migrāverāmus
migrārāmus
migrāverimus
migrārimus
2nd pl.migrātismigrābātismigrābitismigrāvistis
migrāstis
migrāverātis
migrārātis
migrāveritis
migrāritis
3rd pl.migrantmigrābantmigrābuntmigrāvērunt
migrārunt, migrāvēre
migrāverant
migrārant
migrāverint
migrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.migremmigrāremmigrāverim
migrārim
migrāvissem
migrāssem
2nd sg.migrēsmigrārēsmigrāverīs
migrārīs
migrāvissēs
migrāssēs
3rd sg.migretmigrāretmigrāverit
migrārit
migrāvisset
migrāsset
1st pl.migrēmusmigrārēmusmigrāverīmus
migrārīmus
migrāvissēmus
migrāssēmus
2nd pl.migrētismigrārētismigrāverītis
migrārītis
migrāvissētis
migrāssētis
3rd pl.migrentmigrārentmigrāverint
migrārint
migrāvissent
migrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.migrormigrābarmigrābor
2nd sg.migrāris
migrāre
migrābāris
migrābāre
migrāberis
migrābere
3rd sg.migrāturmigrābāturmigrābitur
1st pl.migrāmurmigrābāmurmigrābimur
2nd pl.migrāminīmigrābāminīmigrābiminī
3rd pl.migranturmigrābanturmigrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.migrermigrārer
2nd sg.migrēris
migrēre
migrārēris
migrārēre
3rd sg.migrēturmigrārētur
1st pl.migrēmurmigrārēmur
2nd pl.migrēminīmigrārēminī
3rd pl.migrenturmigrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.migrāmigrāre
pres. 2nd pl.migrātemigrāminī
fut. 2nd sg.migrātōmigrātor
fut. 3rd sg.migrātōmigrātor
fut. 2nd pl.migrātōte—
fut. 3rd pl.migrantōmigrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemigrāremigrārī
perfect infinitivemigrāvisse
migrāsse
migrātum esse
future infinitivemigrātūrum essemigrātum īrī
present participlemigrāns
migrante, migrantem, migrantēs, migrantī, migrantia, migrantibus, migrantis, migrantīs, migrantium
—
perfect participle—migrātus
migrāta, migrātā, migrātae, migrātam, migrātārum, migrātās, migrātī, migrātōrum, migrātōs
future participlemigrātūrus
migrātūra, migrātūrā, migrātūrae, migrātūram, migrātūrārum, migrātūrās, migrātūre, migrātūrī, migrātūrīs, migrātūrō, migrātūrōrum, migrātūrōs, migrātūrum
migrandus
migranda, migrandā, migrandae, migrandam, migrandārum, migrandās, migrande, migrandīs, migrandōrum, migrandōs
gerundmigrandī, migrandō, migrandumsupinemigrātum, migrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

de vita exire, de (ex) vita migrare
to depart this life.

mī^gro, āvi, ātum, 1 (migrassit for migraverit, Cic. Leg. 3, 4, 11), v. n. and a.
I. [etym. dub.; cf. Sanscr. root mā, exchange; also meo].
I. Neutr., to remove from one place to another, to depart, flit, migrate (class.).
A. Lit.: migrare e fano foras, Plaut. Curc. 2, 1, 1: ex urbe tu rus habitatum migres? Ter. Hec. 4, 2, 13: ad integra omnia, Liv. 5, 53: ad generum, Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89: in tabernas, Hor. A. P. 229: Veios, Liv. 5, 53: Alexandriam vel Ilium, Suet. Caes. 79: finibus, Plin. 6, 17, 21, § 59: Verres domo ejus emigrat atque adeo exit: nam jam ante migrārat, he quits his house (leaves it himself without taking any thing with him); for he had already removed (had taken away his furniture), Cic. Verr. 2, 2, 36, § 89: consilium migrandi a Tarquiniis cepit, Liv. 1, 34, 5: itaque non solum inquilini, sed etiam mures migraverunt, Cic. Att. 14, 9, 1: cum tota Karthagine migra, be off! Juv. 6, 171.—Impers. pass.: in alium quendam locum ex his locis morte migretur, Cic. Tusc. 1, 41, 97: Romam inde frequenter migratum est a propinquis, Liv. 1, 11, 4.—
B. Trop., to go away, depart, to pass over, change, turn: scio ipse quid agam, neque mens officio migrat, Plaut. Trin. 3, 2, 13: mea ut migrare dicta possint, quo volo, id. Ps. 1, 5, 54: ex hac vitā, Cic. Rep. 6, 9, 9; cf. id. ib. 6, 15, 15: de vitā, i. e. to die, id. Fin. 1, 19, 62: equitis migravit ab aure voluptas ad oculos, Hor. Ep. 2, 1, 187: haec medicina migrabat in Graeciae linguas, Plin. 25, 2, 6, § 16: omnia migrant, Omnia commutat natura, change, Lucr. 5, 831: caerula quae sunt Numquam in marmoreum possunt migrare colorem, id. 2, 774: in varias migrare figuras, Ov. M. 15, 172: cornua in mucronem migrantia, running out into, ending in, Plin. 11, 37, 45, § 125: ad aliud matrimonium, Dig. 24, 2, 6.—
II. Act.
A. To carry away, transport, transfer (rare): cassita nidum migravit, Gell. 2, 29, 16: relicta quae migratu difficilia essent, Liv. 10, 34: num migrantur Rhoeteia regna In Libyam Superis? are transferred, Sil. 7, 431.—
B. To transgress, break, violate, opp. to servare: jus civile migrare (opp. conservare), Cic. Fin. 3, 20, 67: ea migrare et non servare, id. Off. 1, 10, 31.

Origins

  1. Proto-Indo-European*mey-?
  2. Proto-Indo-European*h₂meygʷ-
  3. Proto-Indo-European*h₂migʷrós
  4. Proto-Italic*migros
  5. Latinmigrō

Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin migrō From Proto-Italic *migros + -ō. The former term reflects Proto-Indo-European *h₂migʷ-ró-s (“changing”), from *h₂meygʷ- (“to change”). Cognate with Ancient Greek ἀμείβω (ameíbō, “idem”). See also Latin meō.

Descendants
  • Catalanmigrar
  • Englishmigrate
  • Frenchmigrer
  • Italianmigrare
  • Portuguesemigrar
  • Romanianmigra
  • Spanishmigrar
  • Dutchmigreren
  • Galicianmigrar

In English words that came into English from migrō

  • migrationmigrātiō
  • migratemigrātus
  • immigrantimmigrans
  • emigrantēmigrāns
  • migratorymigrātōrius
  • emigrateemigratus
  • immigrateimmigratus
  • transmigratetrānsmigrō
  • commigratecommigrātus

Quick answers

What does migrō mean in Latin?
migrō, a verb, means “to migrate, depart to another place, change residence, move; to go away, change; to carry off, transport”.
What are the principal parts of migrō?
migrō, migrāre, migrāvī, migrātum (first conjugation).
How do you pronounce migrō?
In classical Latin, [ˈmɪ.ɡroː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmiː.ɡro].
Where does migrō come from?
Proto-Indo-European *mey-? → Proto-Indo-European *h₂meygʷ- → Proto-Indo-European *h₂migʷrós → Proto-Italic *migros → Latin migrō.
Which English words come from migrō?
English words that go back to Latin migrō include migrate, migration, immigrant, emigrant, migratory and emigrate.