LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive

immigrō

immigrō (present infinitive immigrāre, perfect active immigrāvī, supine immigrātum)
Classical[ˈɪm.mɪ.ɡroː]Ecclesiastical[ˈim.mi.ɡro]

Meaning

  1. to move or migrate
  2. to go into, enter

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.immigrōimmigrābamimmigrābōimmigrāvīimmigrāveramimmigrāverō
2nd sg.immigrāsimmigrābāsimmigrābisimmigrāvistīimmigrāverāsimmigrāveris
3rd sg.immigratimmigrābatimmigrābitimmigrāvitimmigrāveratimmigrāverit
1st pl.immigrāmusimmigrābāmusimmigrābimusimmigrāvimusimmigrāverāmusimmigrāverimus
2nd pl.immigrātisimmigrābātisimmigrābitisimmigrāvistisimmigrāverātisimmigrāveritis
3rd pl.immigrantimmigrābantimmigrābuntimmigrāvērunt
immigrāvēre, immigrārunt
immigrāverantimmigrāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.immigremimmigrāremimmigrāverimimmigrāvissem
2nd sg.immigrēsimmigrārēsimmigrāverīsimmigrāvissēs
3rd sg.immigretimmigrāretimmigrāveritimmigrāvisset
1st pl.immigrēmusimmigrārēmusimmigrāverīmusimmigrāvissēmus
2nd pl.immigrētisimmigrārētisimmigrāverītisimmigrāvissētis
3rd pl.immigrentimmigrārentimmigrāverintimmigrāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.immigrā—
pres. 2nd pl.immigrāte—
fut. 2nd sg.immigrātō—
fut. 3rd sg.immigrātō—
fut. 2nd pl.immigrātōte—
fut. 3rd pl.immigrantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimmigrāre—
perfect infinitiveimmigrāvisse—
future infinitiveimmigrātūrum esse—
present participleimmigrāns—
future participleimmigrātūrus
immigrātūra, immigrātūrā, immigrātūrae, immigrātūram, immigrātūrārum, immigrātūrās, immigrātūre, immigrātūrī, immigrātūrīs, immigrātūrō, immigrātūrōrum, immigrātūrōs, immigrātūrum
—
gerundimmigrandī, immigrandō, immigrandumsupineimmigrātum, immigrātū

immī^gro (inm-), āvi, ātum, 1, v. n. in-migro,
I. to remove or go into (rare but class.).
I. Lit.: et in domum et in paternos hortos immigrabit, Cic. Phil. 13, 17, 34: in tam insolitum domicilium, id. Tusc. 1, 24, 58: ubi illo (i. e. in aedes) immigrat, Plaut. Most. 1, 2, 23.—
II. Trop.: pleraque (verba) translata: sic tamen, ut ea non irruisse in alienum locum, sed immigrasse in suum diceres, Cic. Brut. 79, 274: nulla res publica fuit, in quam tam serae avaritia luxuriaque immigraverint, Liv. prooem. § 11: posteaque immigravi in ingenium meum, i. e. gave myself up to it (the fig. being taken from a house; v. the passage in connection). Plaut. Most. 1, 2, 55.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimmigrō

Proto-Indo-European *mey-? Proto-Indo-European *h₂meygʷ- Proto-Indo-European *-rós Proto-Indo-European *h₂migʷrós Proto-Italic *migros Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin migrō Latin immigrō From in- (“in, at, on”) + migrō (“depart, migrate”).

Descendants
  • Catalanimmigrar
  • Englishimmigrate
  • Frenchimmigrer
  • Italianimmigrare
  • Portugueseimigrar
  • Romanianimigra
  • Spanishinmigrar
  • Galicianinmigrar
  • Piedmonteseimigré

Quick answers

What does immigrō mean in Latin?
immigrō, a verb, means “to move or migrate; to go into, enter”.
What are the principal parts of immigrō?
immigrō, immigrāre, immigrāvī, immigrātum (first conjugation, no passive).
How do you pronounce immigrō?
In classical Latin, [ˈɪm.mɪ.ɡroː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.mi.ɡro].
Where does immigrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin immigrō.