locus
Meaning
- masculineplace (referring to a specific location)
aliquem in alicuius locum substituere
to put someone in place of anotherc. 190 BCE – 185 BCE, Plautus, Amphitruo 2.1.565–8:hypotactic.com AMPHITRUŌ: Tūn mē, verberō, audēs erum lūdificārī? Tūne id dīcere audēs, quod nēmō umquam homō antehāc vīdit nec potest fīerī, tempore ūnō homō īdem duōbus locīs ut simul sit? AMPHITRUO: You scoundrel; you dare to play tricks on me? You dare to claim something which no man has seen before, as it cannot be done, that one
man can be in two places at the same time? - masculinea passage of literature
- masculineopportunity; cause; occasion; grounds
- in pluralmasculineneutersingulara region or general geographic area
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Locus · Tractus · Regio · Plaga
Locus (λόχος) denotes a space, as a single point, like τόπος; tractus (from trahere) as a line, with the notion of extension to a distance, as a tract of country, something like κλίμα; regio (from ῥῆχος, ὄρχος,) as a circle, with the included notion of the environs, like the surrounding country, χῶρος; plaga (πλάξ) principally as a surface or plain.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | locus | locī loca, locora |
| genitive | locī | locōrum |
| dative | locō | locīs |
| accusative | locum | locōs loca, locora |
| ablative | locō | locīs |
| vocative | loce | locī loca |
| locative | locī | — |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- situs loci
- the situation of a place.
- natura loci
- the natural position of a place.
- loci melici
- the lyric portions of a tragedy.
- petere locum
- to go to a place
- loca inculta
- uncultivated districts.
- loco excedere
- to abandon one's position.
- loca longinqua
- distant places.
- summo loco natus
- of high rank.
52 more phrases
- infimo loco natus
- from the lowest classes.
- fulmen locum tetigit
- the lightning has struck somewhere.
- loca edita, superiora
- heights, high ground.
- multis rebus or locis
- in many respects; in many points.
- locum dare suspicioni
- to give ground for suspicion.
- capere, occupare locum
- to occupy a position (with troops).
- scriptor hoc loco dicit
- our (not noster) author tells us at this point.
- omnes philosophiae loci
- the whole domain of philosophy.
- quo loco res tuae sunt?
- how are you getting on?
- occupare loca superiora
- to occupy the high ground.
- non est hic locus, ut...
- this is not the place to...
- non est huius loci c. Inf.
- this is not the place to...
- decedere loco, de, ex loco
- to quit a place for ever.
- loca plana or simply plana
- level country; plains.
- sidera certis locis infixa
- the fixed stars.
- humili, obscuro loco natus
- of humble, obscure origin.
- se conferre in aliquem locum
- to go to a place.
- equestri loco natus or ortus
- a knight by birth.
- hic (ille) locus obscurus est
- this passage is obscure.
- egredi loco; excedere ex loco
- to leave a place.
- Cicero loco quodam haec dicit
- Cicero says this somewhere.
- loco or vestigio se non movere
- not to stir from one's place.
adsedistis in festivo loco, i. e. the theatre, Plaut. Mil. 2, 1, 83: locum sibi velle liberum praeberier, ubi nequam faciat clam, id. Poen. 1, 1, 49; 3, 3, 44; cf. 3, 2, 25: omnes copias in unum locum convenire, Cic. Att. 8, 16, 2: Galli qui ea loca incolerent, Caes. B. G. 2, 4: locorum situm naturam regionis nosse, Liv. 22, 38: Romae per omnes locos, Sall. J. 32: facere alicui locum in turba, Ov. A. A. 2, 210: ex loco superiore agere, of an orator speaking from the rostra, or of a judge pronouncing judgment: de loco superiore dicere, Cic. Verr. 2, 2, 42, § 102: ex aequo loco, of one speaking in the Senate or conversing with another: et ex superiore et ex aequo loco sermones habiti, id. Fam. 3, 8, 2: ex inferiore loco, to speak before a judge, id. de Or. 3, 6, 23: primus locus aedium, a dwelling on the ground-floor, Nep. praef. 6.—A post, position: loco movere, to drive from a place or post, Ter. Phorm. prol. 32; so, loco deicere, Hor. Ep. 2, 2, 30: loco cedere, to give way, abandon one's post, retire, Sall. C. 9; Caes. B. G. 1, 15.—Servi ne obsideant, liberis ut sit locus, room, seats, Plaut. Cas. prol. 23.— Esp. the place assigned by the Senate to foreign ambassadors: locum ad spectandum dare, Cic. Mur. 35, 73; 34, 72; so Liv. 30, 17. —Plur. loca, Liv. 34, 44, 5; Vell. 2, 32, 3; Suet. Claud. 21; id. Ner. 11; Plin. 8, 7, 7, § 21.—But plur. loci, Tac. A. 15, 32.—locus inde lautiaque legatis praeberi jussa, Liv. 28, 39, 19; 30, 17, 14; 42, 26, 5; Symm. Ep. 4, 56; Sid. Ep. 8, 12: loca lautia, App. M. 3, p. 140, 30.—stricte loquendo locus non est fundus sed pars aliqua fundi, Dig. 50, 16, 60: locus certus ex fundo possideri potest, ib. 41, 2, 26.—ita hic lepidust locus, Plaut. Rud. 1, 4, 35: nunc hoc ubi abstrudam cogito solum locum, id. Aul. 4, 6, 7: non hoc ut oppido praeposui, sed ut loco, Cic. Att. 7, 3, 10; Verg. A. 1, 530; Caes. B. G. 5, 12.—Poet. of the inhabitants of a place, a neighborhood: numina vicinorum odit uterque locus, Juv. 15, 37.—Of a place where a city once stood, a site: locus Pherae, Plin. 4, 5, 6, § 13: locus Buprasium, Hyrmine, id. ib.; cf. Ov. F. 2, 280.—Plur. rarely loci: quos locos adiisti, Plaut. Trin. 4, 2, 86: locos tenere, Liv. 5, 35, 1: occupare, Sall. J. 18, 4; 76, 1; Lucr. 4, 509; Verg. A. 1, 306; 2, 28; Prop. 4 (5), 8, 22; Tac. A. 1, 61; 13, 36; Suet. Tib. 43.—Usually loca: loca haec circiter, Plaut. Cist. 4, 2, 8: venisse in illa loca, Cic. Fam. 9, 2, 5; id. Fin. 5, 1, 2 sq.; Caes. B. G. 2, 4, 2; Lucr. 1, 373; 2, 146; Cat. 9, 7; 63, 3; Sall. J. 18, 11; 54, 3; Verg. G. 2, 140; id. A. 1, 51; 2, 495; Hor. C. 1, 22, 7; Tib. 4, 1, 97; Ov. M. 10, 29; Liv. 1, 1, 5; 1, 5, 2; 1, 6, 4 et saep.—tum loca sorte legunt, Verg. A. 5, 132: loca jussa tenere, id. ib. 10, 238: loca servare, Amm. 25, 6, 14.—loci nervosi, Cels. 5, 26, 26.—Esp.: muliebres, Varr. L. L. 5, 2, 15; and without adj., in females, the womb: si ea lotio locos fovebit, Cato, R. R. 157, 11: cum in locis semen insederit, Cic. N. D. 2, 51; Cels. 2, 8. —Of animals, Col. 6, 27, 10.—Of birds, Col. 8, 11, 8; Lucr. 4, 1246; Plin. 11, 37, 84, § 209; Cael. Aur. Acut. 3, 17: genitalia, Col. 7, 7, 4; cf. id. 8, 7, 2; 8, 11, 8; in males, Lucr. 4, 1034; 4, 1045.—qui nunc abierunt hinc in communem locum, Plaut. Cas. prol. 19.—Sthenius ... qui oppidum non maximum maximis ex pecunia sua locis communibus monumentisque decoravit, Cic. Verr. 2, 2, 46, § 112.—cum fundamentum esset philosophiae positum in finibus bonorum, perpurgatus est is locus a nobis quinque libris, Cic. Div. 2, 1, 2: Theophrastus cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos, id. Fin. 1, 2, 6: hic locus, de natura usuque verborum, id. Or. 48, 162: philosophiae noti et tractati loci, id. ib. 33, 118: ex quattuor locis in quos honesti naturam vimque divisimus, id. Off. 1, 6, 18; id. Inv. 2, 3, 11; 2, 5, 16; 2, 8, 26 et saep.; Quint. 2, 4, 27; 2, 11, 6; 5, 8, 4; Juv. 6, 245; Tac. Or. 31.—cum pervestigare argumentum aliquod volumus, locos nosse debemus, Cic. Top. 2, 7; id. de Or. 1, 13, 56; 3, 55, 210: traditi sunt ex quibus argumenta ducantur duplices loci, id. Or. 35; so sing.: itaque licet definire, locum esse argumenti sedem, id. Top. 2.—pars (argumentorum) est pervagatior et aut in omnis ejusdem generis aut in plerasque causas adcommodata: haec ergo argumenta, quae transferri in multas causas possunt, locos communis nominamus, Cic. Inv. 2, 14, 47 sq.; cf. the passage at length; id. ib. 2, 16, 50 sq.; 2, 18, 56; Auct. Her. 3, 8, 15; Quint. 2, 1, 9; 3, 1, 12; 5, 1, 3; 5, 13, 57 al.—Sing.: vix ullus est tam communis locus, qui possit cohaerere cum causa, nisi aliquo proprio quaestionis vinculo copulatus, Quint. 2, 4, 30: locus, for communis locus, id. 4, 2, 117; 5, 7, 32.—99): locos quosdam transferam, Cic. Fin. 1, 3, 7; Quint. 1, 1, 36; 1, 4, 4; 5, 13, 42; 6, 3, 36; Tac. Or. 22: locos Lucreti plurimos sectare, Gell. 1, 21, 7; but rarely loca: loca jam recitata, Hor. Ep. 2, 1, 223; Amm. 29, 2, 8.— et cognoscendi et ignoscendi dabitur peccati locus, Ter. Heaut. 2, 1, 6: avaritia paululum aliquid loci rationi et consilio dedisset, Cic. Quint. 16, 53: de tuo in me animo iniquis secus existimandi videris nonnihil dedisse loci, to have given occasion, cause, reason, id. Fam. 3, 6, 6: dare suspicioni locum, id. Cael. 4, 9: dare locum dubitationis, id. Balb. 6, 16; Val. Fl. 4, 451: locum habere, to find a place: qui dolorem summum malum dicit, apud eum, quem locum habet fortitudo? Cic. Off. 3, 33, 117: in hoc altero dicacitatis quid habet ars loci? id. de Or. 2, 54, 219; so, locus est alicui rei: legi Aquiliae locus est adversus te, Dig. 9, 2, 27; cf.: huic edicto locus est, ib. 37, 10, 6; cf.: meritis vacat hic tibi locus, Verg. A. 11, 179: cum defendendi negandive non est locus, Quint. 5, 13, 8: quaerendi, id. 3, 8, 21.—Also in the sense of there is place for any thing, it finds acceptance: in poëtis non Homero soli locus est aut Archilocho, etc., Cic. Or. 1, 4: si in mea familiaritate locus esset nemini nisi, etc., id. Planc. 33, 82: maledicto nihil loci est, id. Mur. 5, 12: locum non relinquere, to leave no room for, not to admit, to exclude: vita turpis ne morti quidem honestae locum relinquit, id. Quint. 15, 49; so, nec precibus nostris nec admonitionibus relinquit locum, id. Fam. 1, 1, 2: nancisci locum, to find occasion: nactus locum resecandae libidinis, id. Att. 1, 18, 2: valde gaudeo, si est nunc ullus gaudendi locus, id. ib. 9, 7, 6.—si ego in istoc siem loco, dem potius aurum, quam, etc., position, place, Plaut. Bacch. 4, 9, 116: tanta ibi copia venustatum aderat, in suo quaeque loco sita munde, id. Poen. 5, 4, 8: in uxoris loco habere, Ter. Heaut. 1, 1, 52: in liberūm loco esse, Cic. de Or. 2, 49, 200; id. Planc. 11, 28; id. Brut. 1, 1; but more freq. without in: is si eo loco esset, negavit se facturum, id. Fam. 4, 4, 4: eodem loco esse, Sen. Ben. 3, 8, 2; 7, 14, 6.—Esp. with a gen.: parentis loco esse, Cic. Div. in Caecil. 19, 61: hostium loco esse, Liv. 2, 4, 7: fratris loco esse, Cic. Fam. 5, 3, 1; 7, 3, 6; Quint. 6, 1, 7: nec vero hic locus est, ut, etc., not the proper occasion, Cic. Tusc. 4, 1, 1; id. Rosc. Am. 12, 33.— Hence, loco or in loco, at the right place or time, seasonably, suitably: posuisti loco versus Attianos, Cic. Fam. 9, 16, 4: epistolae non in loco redditae, id. ib. 11, 16, 1: dulce est desipere in loco, Hor. C. 4, 12, 28; so, locis: non insurgit locis? non figuris gaudet? Quint. 12, 10, 23: quo res summa loco? in what condition? Verg. A. 2, 322: quo sit fortuna loco, id. ib. 9, 723: quo sit Romana loco res, Hor. Ep. 1, 12, 25: quo tua sit fortuna loco, Stat. Th. 7, 558: missis nuntiis, quo loco res essent, Liv. 2, 47, 5: primo loco, in the first place, first in order, Juv. 5, 12.—Freq. as a partit. gen.: quo loci for quo loco, Cic. Att. 8, 10; id. Div. 2, 66: eo loci for eo loco, id. Sest. 31, 68; Tac. A. 15, 74: eodem loci, Suet. Calig. 53: ubi loci, Plaut. Merc. 5, 4, 26: ibidem loci, id. Cist. 3, 1, 53: interea loci for interea, meanwhile, Ter. Eun. 1, 2, 46: postea loci, after that, afterwards, Sall. J. 102: ubicumque locorum, Hor. Ep. 1, 3, 34: adhuc locorum, hitherto, Plaut. Capt. 2, 3, 25: ad id locorum, to that time, till then, hitherto, Sall. J. 63, 6; 73, 2; Liv. 22, 38, 12: post id locorum, after that, thereupon, Plaut. Cas. 1, 32: inde loci, since then, Lucr. 5, 437.—summus locus civitatis, Cic. Clu. 55, 150: tua dignitas suum locum obtinebit, id. Fam. 3, 9, 2: quem locum apud ipsum Caesarem obtinuisti? id. Phil. 2, 29, 71: res erat et causa nostra eo jam loci, ut, etc., id. Sest. 31, 68: Socrates voluptatem nullo loco numerat, id. Fin. 2, 28, 90: codem loco habere, quo, etc., id. Prov. Cons. 17, 41; Caes. B. G. 1, 26, 6; 7, 77, 3; id. B. C. 1, 84, 2: indignantes eodem se loco esse, quo, etc., Liv. 42, 37, 8: sed esto, neque melius quod invenimus esse, neque par, est certe proximus locus, Quint. 10, 5, 6: erat ordine proximus locus, id. 7, 3, 36: humili loco, id. 4, 2, 2.—Plur. loca: ut patricii recuperarent duo consularia loca, Liv. 10, 15, 8: quinque augurum loca, id. 10, 8, 3; 42, 34, 15: omnia loca obtinuere, ne cui plebeio aditus esset, id. 4, 57, 11; Tac. A. 2, 55: Vesta loca prima tenet, Ov. F. 6, 304.—Esp. of birth: infimo loco natus, Cic. Fl. 11, 24: esse summo loco natus, id. Planc. 25, 60: Tanaquil summo loco nata, Liv. 1, 34.—criminis loco putant esse, quod vivam, Cic. Fam. 7, 3, 6: haec filium suum sibi praemii loco deposcit, id. Inv. 2, 49, 144.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Proto-Indo-European *stel-der. Proto-Italic *stlokos? Old Latin stlocus Latin locus Inherited from Old Latin stlocus, possibly from Proto-Italic *stlokos, from Proto-Indo-European *stel- (“to put, place, locate”). However, De Vaan is skeptical of this derivation due to the suffix *-okos not being attested in any other word, and leaves the origin open.
- Englishlocus
- Englishlocofoco
- GermanLokus
- Portugueselócus
- Spanishlocus
- Bretonlocfrom Proto-Brythonic *llog
- Welshllogfrom Proto-Brythonic *llog
- Old Irishlocfrom Proto-Brythonic *llog
- Italianloco
- Italianluoco
- Italianlogo
- Italianluogo
- Corsicanlocu
- Dalmatianluc
- Istriotlògo
- Neapolitanluoco
- Sicilianlocu
- Venetanłógo
- Catalanlloc
- Occitanlòcfrom Old Occitan loc
- Occitanluecfrom Old Occitan loc
- Occitanluòcfrom Old Occitan loc
- Franco-Provençalluè
- Old Frenchleu
- Romanianloc
- Aromanianloc
- Istro-Romanianloc
- Megleno-Romanianloc
- Logudoreselogu
- Nuoreselocu
- Friulianlûc
- Ladinluega
- Romanshlieu
- Romanshliug
- Romanshliac
- Romanshli
- Romanshlö
- Lombardloeugfrom Old Lombard log
- Piedmonteseleu
- Piedmonteseleugh
- Asturianllueu
- Old Galician-Portugueselogo
- Old Spanishluego
In English words that came into English from locus
- locallocālis
- locomotivelocō
- locationlocatio
- locuslocus
- milieumedius
- locatelocātus
- locomotionlocō
- locofocolocus
- lieulocum
- locativelocātīvus
- locellatelocellus