Daphnē

Superbia perīculōsa est — etiam deīs. Meministīne fīnem fābulae proximae? Apollō, fīlius Iovis, serpentem ingentem Pȳthōna mīlle sagittīs cōnfēcerat, et victōria eum superbum fēcerat. Nōndum autem laurus erat! Quid est laurus? Laurus est arbor pulchra, semper viridis — sed illō tempore nōndum nāta erat, et Phoebus, ut poēta dīcit, tempora cingēbat dē quālibet arbore — id est: dē arbore quācumque. Cavē, lēctor: “tempora” hīc nōn tempora annī sunt! Tempora etiam partēs capitis sunt, super aurēs: quī corōnam gerit, tempora cingit. Quōmodo igitur laurus nāta est, arbor Apollinis propria? Haec fābula docēbit — fābula dē prīmō amōre Phoebī. Nam prīmus amor Phoebī Daphnē Pēnēia fuit, quem nōn fors ignāra dedit, sed saeva Cupīdinis īra — nōn cāsus caecus, sed īra deī! Quis est Cupīdō? Cupīdō — quem poētae etiam “Amōrem” vocant — fīlius Veneris est: puer ālātus, quī arcum parvum et sagittās gerit. Et quae est Venus? Venus est dea amōris et fōrmae pulchrae. Hunc puerum Apollō vīdit arcum flectentem, nervō adductō. Quid est nervus? Nervus est līnea fortis quā arcus flectitur et quā sagitta mittitur. Et deus superbus, victā serpente, rīsit: “Quid tibi, lascīve puer, cum fortibus armīs? Ista decent umerōs gestāmina nostrōs — gestāmen est id quod geritur: arma, tēla — nōs enim ferae dare vulnera certa possumus, nōs hostī! Nōs modo tot iūgera ventre prementem strāvimus innumerīs tumidum Pȳthōna sagittīs — iūgerum est spatium agrī: tot iūgera corpus serpentis tegēbat! Tū face nesciō quōs estō contentus amōrēs inrītāre tuā — nec laudēs adsere nostrās!” Quid est fax? Fax est lignum ārdēns quod lūmen fert: facēs nocte viam mōnstrant. Et lascīvus est puer quī semper lūdit nec umquam quiēscit.

laurus -ī (f) arbor Apollinis, semper viridis
lascīvus -a -um quī semper lūdit
fax facis (f) lignum ārdēns quod lūmen fert
nervus -ī (m) līnea fortis arcūs