Prōserpina

Hanc fābulam, quam nunc audiēs, ōlim MŪSA ipsa cecinit — Calliopē, Mūsārum maxima: nam Mūsae sunt novem deae carminum, et certāmen quondam cum superbīs puellīs mortālibus dē arte canendī habuērunt. Quid certāminī acciderit, in fīne dīcam; nunc carmen ipsum audī. Incipit ā SICILIĀ — īnsulā illā trium prōmunturiōrum, quam iam bis vīdimus: sub eā enim gigās TYPHŌEUS iacet, mōnstrum ingēns, quod ōlim caelum ipsum petere ausum est. Tōta īnsula corpus eius premit: dextra manus sub Pelōrō, laeva sub Pachȳnō, crūra sub Lilybaeō — et CAPUT sub AETNĀ! Meministīne Aetnam? Ex eā monte ignēs surgunt: Typhōeus est, quī flammam ferōx ōre vomit — vomere est ex ōre ēicere. Saepe luctātur resurgere, et terra tremit. Et tum — audī causam tōtīus fābulae — rēx ipse mortuōrum pavet: timet enim, nē terra hiātū lātō pateat — hiātus est apertum magnum — et nē diēs immissus umbrās trementēs terreat! Nam mortuī lūcem timent, ut nōs tenebrās.