Ōmina Contrāria

Quāle igitur portentum Batnīs eum offendit? Audī, et numerā. Cālōnum multitūdō — servōrum quī pābulum cūrant — prope acervum paleārum altissimum stābat, quālēs per eās regiōnēs mōre locōrum celsī cōnstruuntur; et dum multī simul rapiunt, “quassāta congeriēs inclīnāta est” — “parīque exitiō quīnquāgintā obruit hominēs,” mōle maximā ruīnārum. Quīnquāgintā. Eundem numerum herī lēgistī: porticus Hierapolītāna quīnquāgintā mīlitēs oppresserat. Bis iam mors eandem summam poposcit, et exercitus nōndum hostem vīdit. Iūliānus “maestus exinde dīgressus” est — trīstis discessit, nec tamen substitit. Nōs autem hīc paulisper subsistāmus; nam haec nōn prīma signa erant. Tōtā enim hieme, dum Antiochīae Mīsopōgōn scrībitur et hostiae caeduntur, ōmina iam conveniēbant — et omnia in eandem partem monēbant. Ea nunc ōrdine repetāmus, ut intellegās quantā vōce fātum tacuerit priusquam locūtum est.

• cālō -ōnis (m) servus exercitūs
• acervus -ī (m) cumulus, strūēs
• palea -ae (f) culmus frūmentī siccus
• congeriēs -ēī (f) mōlēs congesta
• subsistō -ere, -stitī cōnsistō, moror