Nox Ultima

Trīduum indūtiārum trānsībat, et famēs castra regēbat. Frūgibus enim pābulīsque exustīs, hominēs et iūmenta in discrīmen ultimum vēnerant; itaque ex eō cibō quem tribūnōrum et comitum animālia vehēbant, magna pars īnfimae quoque mīlitum plēbī distribūta est: equī ducum plēbem pāvērunt. Et imperātor ipse quid cēnāvit? Nōn “cuppēdiae cibōrum ex rēgiō mōre”: sub columellīs parvīs tabernāculī cēnātūrō “pultis portiō parābātur exigua — etiam mūnificī fastīdienda gregāriō”: puls tam tenuis ut mīles gregārius, stīpendiō plēnus, eam fastīdīsset. Et quicquid ad ministeria eius postulābātur, “per contubernia paupertīna suī sēcūrus ēgessit” — omnia sua, suī sēcūrus, in tabernācula pauperrima effūdit. Vidēs ubi paupertās honesta cōnsummāta sit: apud tribūnal eam professus est; hāc nocte eam cēnāvit. Sequitur autem quod huic capitulō nōmen dedit. Nam somnō, ut solēbat, dēpulsō, ad lucernam vigilābat — et quid agēbat, ultimā suā nocte integrā? Audī:

• cuppēdia -ae (f) cibus dēlicātus
• columella -ae (f) parva columna
• puls, pultis (f) cibus farreus coctus
• fastīdiō -īre ut vīle spernō
• ēgerō -ere, -gessī forās effundō