Terra Ūsta

Hostēs, ubi cognōvērunt nōs interiōra petere, artem novam prōtulērunt, quā nūllum ferrum ācrius est: “ut inediā nōs cruciārent, herbās cum adultīs segetibus incendērunt” — herbam ipsam et frūmenta iam mātūra, terram suam, patriam suam, exussērunt, ut nōs famēs cruciāret. Memineris, veterāne: nōs quoque, Assyriam intrantēs, agrōs hostīlēs flammīs permīserāmus — tum lēx bellī vidēbātur; nunc eadem lēx in nōs versa est, et gravior: nam illī domum habent post tergum, nōs ante oculōs cinerem. “Cōnflagrātiōne procēdere vetitī, statīvīs castrīs, dum flammae senēscerent, tenēbāmur”: dum flammae senēscerent — dōnec ignis ipse cōnsenēsceret! — captīvī flammārum sedēbāmus. Et Persae, per collēs sē diffundentēs, nunc rārī nunc cōnfertī, speciem iam praebēbant auxiliōrum rēgis advenientium. Maerēbat imperātor et mīles: nam nec pōns iam fierī poterat — “āmissīs nāvibus temere,” inquit Ammiānus; temere: nōtā adverbium, quod tōtum iūdicium ūnā syllabā portat — nec Arsacēs appārēbat nec ducēs nostrī cum Procopiō, quōs iam prīdem exspectābāmus. Sōlī erāmus, et terra ipsa contrā nōs mīlitābat.

• inedia -ae (f) famēs, cibī inopia
• statīvus -a -um locō fīxus, immōtus
• senēscō -ere vetus fīō, langueō
• maereō -ēre trīstitiā premor