Cōnsilium Fātāle

Dē Ctēsiphōnte obsidendā cōnsilium cum prīmātibus habitum est — et sānitās prīmō vīcit. Nam quī rem nōvērant, “facinus audāx et inportūnum” esse docēbant id adgredī: cīvitās enim “sitū ipsō inexpugnābilis” dēfendēbātur, et cum metuendā multitūdine ipse rēx prōtinus adfore crēdēbātur. Vīcit sententia melior; Arintheus cum expedītā manū ad rapīnās circumiectōrum missus est. Hāctenus ratiō. Sed audī nunc verba quibus Ammiānus animum ducis suī hōc locō pingit — dūriōra sunt quam ūlla quae adhūc dē eō posuit: erat ille “avidae semper ad ulteriōra cupiditātis” — cupiditātis semper ultrā tendentis. Vetantium dicta parvī habuit; optimātēs increpuit, quasi “ob inertiam ōtiīque dēsīderium” āmittī suādērent rēgna Persidis prope iam parta; et, flūmine laevā relictō, mediterrāneās viās arripere prōposuit citātō gradū — “īnfaustīs ductōribus” praeviīs: ducibus viae īnfaustīs, id est perfugīs illīs Persicīs quōrum fidem mox tormenta probābunt. Rēx suādēbat retrō, amīcī cautē, dī nihil: ille ultrā. Et priusquam agmen mōvit, rem fēcit quae nōmen huius capitulī est — et fortasse nōmen tōtīus bellī:

• inportūnus -a -um intempestīvus, gravis
• prīmātēs -um (m) prīncipēs, prīmōrēs
• mediterrāneus -a -um ā marī remōtus, interior
• praevius -a -um quī viam praeit