Amida Cadit

Lūctū fīnītō, īra solūta est. Diēs post diem gentēs omnēs mūrōs adortae sunt: Persae cum turribus ligneīs, Chionītae dolōre ārdentēs, sagittāriī innumerī — et tēla semper “rītū grandinis” cadēbant. Dēfēnsōrēs respondēbant ballistīs et saxīs; mūrī stābant; fossae corporibus complēbantur. Sed intrā mūrōs hostis alius crēscēbat, quem nūlla ballista feriret: pestilentia. Urbs enim nimis plēna erat — mīlitēs, cīvēs, agrestēs, cadāvera quae sepelīrī nōn poterant — et super omnia aestus gravis incumbēbat. Morbus per hominēs cōnfertōs serpēbat ut ignis per stipulam; multī sine vulnere periērunt. Et quōmodo fīnīta est tanta clādēs? Ammiānus rem parvam et paene rīdiculam scrībit: “post decimum diem exiguō imbre sedātur” — pluviola cecidit, āēr refrīgerātus est, morbus cessāvit. In tantō bellō deī parva dant: nūbem ūnam.

• adorior -īrī, -ortus aggredior, oppugnō
• sagittārius -ī (m) mīles arcūs
• pestilentia -ae (f) morbus per multōs serpēns
• aestus -ūs (m) calor gravis
• stipula -ae (f) culmus siccus segetis
• imber -bris (m) pluvia