Fuga Ammiānī

Errōrēs Ulixis iam ōlim nōvistī — memoriā tenēs Mardonium senem et Homērum puerī Iūliānī. Ulixēs tamen fābula est; Ammiānus noster vīvus homō erat, et errōrēs suōs ipse nārrat, quōs ipse passus est. Hōc igitur capitulō fābulam magnam paulisper sistimus — mōrem sistendī iam nōscis! — et ūnīus hominis fugam sequimur. Nam quaesīvistī fortasse: quōmodo Ammiānus ex Amidā ārdente vīvus ēvāsit? Ipse respondēbit. Et dum respondet, grammaticam novam disce, immō vetustissimam et hūmānissimam: verba prīmae persōnae singulāris. Nōn iam “vīdimus” — sed “vīdī.” Nōn “stetimus” — sed “petēbam, circumspiciō, ēvādō.” Homō ūnus loquitur dē sē: hoc nusquam alibī in historiīs Rōmānīs tam diū et tam apertē fit.

• paulisper breve tempus
• sistō -ere interrumpō
• patior -ī, passus ferō, tolerō
• ēvādō -ere, -vāsī ē perīculō exeō
• alibī aliō locō