Nox Amidēnsis

Amida sedet in colle super Tigrim flūmen, mūrīs validīs et turribus cīncta — arx Rōmāna in ipsō ōre Orientis. Intrā mūrōs nunc — praeter cīvēs et agrestium multitūdinem, quae bellō fugiēns eō cōnfluxerat — legiōnēs plūrēs premēbantur, et inter omnēs ūnus prōtēctor nōtus nōbīs: Ammiānus ipse. Urbs plēna erat, nimis plēna; frūmentum numerābātur; aqua cūstōdiēbātur. Et tertiō diē, sīcut nūntiī timentēs praedīxerant, Sapor vēnit. Nōn sōlus: rēx laetus veniēbat, “successūs operiēns similēs” — spērāns scīlicet tālia quālia iam obtinuerat — et sēcum tōtum Orientem trahēbat: Persās, Chionītās, Albānōs, Segestānōs cum elephantīs suīs. Aurōrā prīmā fulgente, scrībit Ammiānus, “ūniversa quae vidērī poterant armīs stellantibus coruscābant, ac ferreus equitātus campōs opplēvit et collēs”: quocumque oculōs vertēbās, ferrum micābat ut stēllae, et equitēs ferrātī — cataphractāriōs nōvistī! — omnem plānitiem, omnēs collēs implēbant.

• arx, arcis (f) locus mūnītissimus
• agrestis -is (m) homō rūris
• cōnfluō -ere, -flūxī in ūnum locum currō
• operior -īrī exspectō
• coruscō -āre tremulō lūmine fulgeō
• opplēō -ēre, -plēvī tōtum impleō