PRAEFĀTIŌ

Salvē iterum, lēctor — nam veterem amīcum salūtō! Cum prius volūmen legerēs, tīrō erās: verba simplicia, sententiae brevēs, omnia tibi explicābantur. Iam vērō ūnam quasi mīlitiam cōnfēcistī: Galliam recēptam, Argentorātum, Rhēnum bis trānsitum tēcum vīdistī. Itaque hōc in volūmine tē nōn iam ut tīrōnem, sed ut veterānum alloquor. Lingua quoque tēcum crēscit: sententiae longiōrēs fīunt, tempora et modī variantur — et Ammiānus ipse, cuius verba vēra in tabulīs purpureīs semper legis, plūra iam et longiōra tibi ipse dīcet. Lēx tamen vetus manet: in illīs tabulīs nihil mūtātum est, nihil mūtābitur umquam.

• veterānus -ī (m) mīles quī iam mīlitāvit
• mīlitia -ae (f) tempus mīlitandī
• alloquor -ī verbīs appellō
• variō -āre mūtō, dīversum faciō

Quid in hōc volūmine leges? Rem maximam tōtīus fābulae: quōmodo Caesar Augustus fīat. Vidēbis Iūliānum in scūtō sublātum; vidēbis epistulās inter duōs imperātōrēs missās, bellum cīvīle imminēns, mortem in itinere, urbem novam ad Bosporum, iūdicia, rīsūs, templa aperta — et sub omnibus, ut semper, Sōlem. Vidēbis etiam rem novam: Ammiānus noster, quī adhūc procul stābat, mox in fābulam suam ipse intrābit — “ipse vīdī” iam nōn dē aliīs audītīs, sed dē oculīs suīs dīcet. Nōlī timēre, sī quid prīmō difficilius vidētur: omnia, ut anteā, aut in margine aut in ipsā fābulā explicantur. Age igitur, veterāne! Secundum iter incipit. Ammiānus tē exspectat — et Lutētia quoque.

• immineō -ēre prope īnstō, minor
• Bosporus -ī (m) fretum inter Eurōpam et Asiam
• margō -inis (f) ōra paginae