Ammiānus Ipse

Hūc ūsque, veterāne, fābulam nostram quasi ē turrī altā spectāvimus: Ammiānus nārrābat, nōs audiēbāmus, et omnia procul gerēbantur. Hōc capitulō rēs mūtātur — et mūtātur ūnō parvō verbō. Dum enim Gallia flōret, “orientis fortūna perīculōrum terribilēs tubās īnflābat”: rēx Persidis Sapor — quem in fīne priōris volūminis iam prōspexistī — gentēs ferās sibi adiūnxerat et “augendī rēgnī cupiditāte suprā hominēs flagrāns” arma, vīrēs, commeātūs parābat, prīmō vēre cūncta pervāsūrus. Et in mediīs hīs rūmōribus Ammiānus scrībit verba quae omnia vertunt: “nōbīs apud Samosatam parumper morantibus...” Nōbīs! Nōn “eīs,” nōn “Rōmānīs” — nōbīs. Scrīptor noster in fābulam suam intrāvit: posthāc nōn sōlum nārrat — adest.

• īnflō -āre (tubam) spīritū sonō
• adiungō -ere, -iūnxī socium addō
• flagrō -āre ārdeō, cupiditāte ūror
• pervādō -ere per omnia eō, invādō
• moror -ārī maneō, commoror