Aula Pūrgāta

Post tribūnālia trīstia, veterāne, rīdēre licet — nam etiam historia interdum rīdet. Iūliānus, in palātiō Cōnstantīnopolitānō sēdem pōnēns, rem invēnit quam nēmō bellō assuētus exspectāvisset: exercitum — sed quālem! Exercitum ministrōrum. Cocī catervātim, tōnsōrēs catervātim, pōcillātōrēs, cubiculāriī, eunūchī sine numerō — mīlle cocōs fāma iactābat — omnēs splendidē pastī, omnēs magnificē vestītī, omnēs nihil agentēs. Aula Cōnstantiī per trīgintā annōs crēverat ut venter pinguis: quidquid imperium pariēbat, illa vorābat. Novus autem dominus pānem gregārium edēbat et mediā nocte surgēbat — quid eī cum mīlle cocīs? Rem tōtam ūna fābula parva aperuit, quam Ammiānus servāvit et ego tibi integram trādō — fābulam dē tōnsōre:

• catervātim turmātim, gregātim
• pōcillātor -ōris (m) quī pōcula ministrat
• pinguis -e crassus, adipe plēnus
• pariō -ere gignō; hīc: lucror
• vorō -āre avidē dēvorō