Ōmina

Viennae hiemat Augustus novus — Viennae! Sī memoria tibi bona est, veterāne, iam surrēxistī sellā. Nam Viennam nōvistī: in illā ipsā urbe, quīnque abhinc annōs, anus illa caeca — “orba lūminibus” — iuvenem Caesarem trānseuntem audiēns exclāmāvit: HUNC DEŌRUM TEMPLA REPARĀTŪRUM. Tunc tibi dīximus: tū, lēctor, plūs scīs quam tōta Vienna. Nunc Vienna ipsa mox tantundem sciet. Duo enim Augustī in orbe stant; bellum cīvīle imminet; et Iūliānus, antequam contrā hominēs eat, apud maiōrēs cōnsiliāriōs sedet: deōs. Per tōtam hiemem sacrificia occulta, haruspicēs, auguria — sed forīs, in oculīs hominum, adhūc alia persōna agēbātur. Quam tenuis iam esset illa persōna, et quō diē ultimum sit gesta, Ammiānus apertē scrībit:

• sella -ae (f) id in quō sedēmus
• abhinc ante hoc tempus
• tantundem idem, tantum idem
• haruspex -icis (m) quī exta victimārum legit
• persōna -ae (f) prōpriē: faciēs ficta āctōris