Vadomārius Interceptus

Propinquante iam vēre nūntius ille inopīnus Iūliānum “ad trīstitiam vertit et maerōrem”: Alamannī ā pāgō Vadomāriī exōrsī — unde post foedus ictum “nihil incommodī spērābātur” — trāctūs Raetiīs cōnfīnēs vāstābant, et manūs praedātōriae fūsius discurrēbant. Mīsit igitur Libinōnem comitem cum Celtīs et Petulantibus — veteribus amīcīs nostrīs — ut rem corrigeret. Sed male cessit: Libinō, prope oppidum Sanctiōnem barbarōs adortus incōnsultē, mīlitibus licet pugnandī cupidīs sed numerō imparibus, inter prīma certāminis exōrdia ipse concidit. Dux Rōmānus mortuus, mīlitēs pulsī: damnum vērum, quod Ammiānus — mōs eius — sine fūcō refert. Sed quaestiō gravior stābat: CŪR Vadomārius, rēx tam diū pācātus, subitō foedera rumpēbat?

• exordior -īrī, -ōrsus incipiō
• trāctus -ūs (m) regiō, spatium terrae
• cōnfīnis -e fīnitimus, vīcīnus
• incōnsultē sine cōnsiliō
• fūcus -ī (m) color falsus, ōrnātus fallāx