Augustus Invītus

Lūx prōmicuit. Nox clāmōrum trānsierat; māne rēs eōdem locō stābat: palātium circumdatum, exitūs clausī, mīlia armātōrum exspectantia. Tandem Iūliānus prōdīre “compulsus est” — nōluit, sed ultrā morārī nōn potuit. Quō vīsō — cōgitā mōmentum illud: prīmum lūmen, vir ūnus in gradibus, mare galeārum īnfrā — clāmor “iterātā magnitūdine” caelum pulsāvit, et omnēs ūnā vōce eum “Augustum appellāvēre cōnsēnsiōne firmissimā.” Appellāvēre — fōrmam iam sine monitū lēgistī! Sed ille “mente fundātā” — animō fīxō atque immōtō — “ūniversīs resistēbat et singulīs”: nunc sē indignārī ostendēbat, nunc manūs tendēbat ōrāns et obsecrāns nē post tot fēlīcissimās victōriās “aliquid indecōrum” agerētur, nēve temeritās intempestīva “discordiārum māteriās excitāret.” Imperātor fierī iubētur — et prō honōre pugnat contrā honōrem!

• compellō -ere, -pulsus vī cōgō
• mōmentum -ī (n) punctum temporis grave
• indecōrus -a -um nōn decōrus, turpis
• temeritās -ātis (f) audācia sine cōnsiliō
• intempestīvus -a -um nōn suō tempore factus