Mīlitēs Negant

Lutētiae imperāta exsequēbantur: signa colligēbantur, viae parābantur, numerī nōminābantur. Mīlitēs pārēbant — nam mīlitēs Rōmānī pārēre solent — sed pārēbant tacentēs, et silentium eōrum grave erat. Per contubernia, per statiōnēs, per tabernās Lutētiae ūnus sermō serpēbat: “ad Orientem abstrahimur; Gallia nūdātur; pacta franguntur.” Et apud signa Petulantium — legiōnis illīus ferōcis cuius nōmen ipsum “petulāns” significat — rēs nova appāruit. Māne quīdam, nēmine vidente, libellum humī prōiēcit: chartulam sine nōmine, quālem servī timentēs et mīlitēs īrātī iaciunt. Libellus fāmōsus tollitur, legitur, trānsscrībitur — et intrā hōrās tōta Lutētia eum nōvit. Quid in eō scrīptum erat? Ipsa verba historia servāvit — nam Ammiānus, mōre suō, ea in librum recēpit:

• exsequor -ī ad fīnem agō, faciō
• statiō -ōnis (f) locus cūstōdiae
• serpō -ere ut anguis lābor
• petulāns -antis procāx, ferōx
• libellus fāmōsus scrīptum sine nōmine accūsāns
• trānsscrībō -ere iterum scrībō, exemplum faciō