Pānis et Fulmen

Hiemem Iūliānus Lutētiae agit — in urbe illā parvā īnsulārī quam iam nōvistī. Sed animus eius nōn quiēscit: “diūtius angēbātur,” diū cruciābātur cūrā. Quā cūrā? Audī rem — nam mīlitāris sapientia hīc in pāne latet. Expedītiōnēs Gallicānae mēnse Iūliō incipere solent — ita mōs est, ita “procīnctūs exōrdia”: nam ante Iūlium annōna — frūmentum exercitūs — ex Aquitāniā vehī nōn potest, viīs gelū et pruīnīs clausīs. Sed sī Rōmānī Iūlium exspectant, etiam barbarī Iūlium exspectant: parātī erunt. Alamannī enim post Argentorātum nōn fractī sunt, sed “in īnsāniam audācēs”: īra eōs audāciōrēs fēcit. Quōmodo hostem inopīnantem opprimās, sī annōna tē vincit? Ecce difficultās. Et ecce sententia Ammiānī, quam in marmore incīdere velīs:

• īnsulāris -e in īnsulā situs
• angō -ere animum cruciō
• procīnctus -ūs (m) expedītiō bellica
• exōrdium -ī (n) initium
• annōna -ae (f) frūmentum pūblicum
• inopīnāns -antis nōn exspectāns