Ad Calpurniam

Nunc intrāmus in partem librī novam — et in cor Plīniī ipsum. Duās epistulās hodiē legēs, ambās ad eandem missās: C. PLĪNIUS CALPURNIAE SUAE S. Calpurnia uxor eius erat — multō iūnior, docta, cāra; et nōtā verbum “suae”: in fōrmulā epistulārī iam trīciēs lēgistī “suō” — amīcō suō; nunc prīmum “suae” legis, et fōrmula vetus subitō tenera fit. (Hae duae epistulae in indice illō Americānō “AP” nōminantur, quem multī discipulī legunt: tū eās hīc integrās legēs.) Rēs sīc stat: Calpurnia aegra erat, et valētūdinis causā in Campāniam — regiōnem apricam et salūbrem — profecta est. Quid est valētūdō? Valētūdō est status corporis, bonus aut malus: “valētūdinis causā” est “ut sānitātem recuperet.” At Plīnius Rōmae retentus est! Epistula sīc incipit — et querēla contrā sē ipsum est: “Numquam sum magis dē occupātiōnibus meīs questus” — meministīne occupātiōnēs ex epistulīs prioribus? nunc eae ipsae eum ā coniuge dētinent! — “quae mē nōn sunt passae aut proficīscentem tē valētūdinis causā in Campāniam prōsequī, aut profectam ē vestīgiō subsequī.” Quid est prōsequī? Prōsequī est comitārī euntem, ūnā īre cum discēdente. Ē vestīgiō: statim, sine morā. Nōn potuī tēcum īre; nōn potuī statim sequī: negōtia mē tenent — et ego ea numquam magis ōdī.

• valētūdō -inis (f) status corporis
• prōsequor -ī comitor euntem
• ē vestīgiō statim, sine morā
• corpusculum -ī (n) parvum corpus (amanter)