Circēnsēs

Rōmae diēs magnī sunt: circēnsēs! Quid sunt circēnsēs? Circēnsēs sunt lūdī circī: equī et currūs in Circō Maximō certant, et ducenta quīnquāgintā mīlia hominum — tanta erat sella circī! — clāmant, gaudent, dēspērant. Tōta urbs eō ruit. Tōta? Nōn tōta. Ūnus homō domī sedet inter pugillārēs ac libellōs — quis, nisi Plīnius noster? Quid est libellus? Libellus est parvus liber. Ipse ad amīcum Calvisium scrībit: “Omne hoc tempus inter pugillārēs ac libellōs iūcundissimā quiēte trānsmīsī.” Et interrogātiōnem amīcī fingit, ut solet: “Quemadmodum,” inquis, “in urbe potuistī?” Quid est quemadmodum? Quemadmodum est “quōmodo?” Quōmodo potuistī quiētus esse — in ipsā urbe, diēbus lūdōrum? Respōnsum superbum venit: “Circēnsēs erant: quō genere spectāculī nē levissimē quidem teneor.” Quid est spectāculum? Spectāculum est id quod spectātur, lūdus oculōrum. Nē levissimē quidem: nē minimā quidem parte! Circus Plīnium omnīnō nōn tenet. Cūr? Iam ratiōnēs audiēs — et iūdicābis ipse utrum sapiēns sit an paulum superbus.

• circēnsēs -ium (m) lūdī circī, cursūs equōrum
• libellus -ī (m) parvus liber
• quemadmodum quōmodo
• spectāculum -ī (n) id quod spectātur