Ōtium et Urbs

Mīrum est — sīc incipit haec epistula — quam singulīs diēbus in urbe ratiō aut cōnstet aut cōnstāre videātur, plūribus iūnctīsque nōn cōnstet. Quid est “ratiō cōnstat”? Fōrmula mercātōrum est: ratiō cōnstat cum computātiō rēcta est, cum nihil deest. Ergō: singulī diēs urbānī ratiōnem habent — sed omnēs diēs iūnctī ratiōnem nōn habent! Quōmodo fierī potest? Audī. Sī quem Rōmānum interrogēs “Hodiē quid ēgistī?”, respondeat: “Officiō togae virīlis interfuī” — id est: adfuī cum puer amīcī prīmum togam virīlem sūmeret, quā diē puer Rōmānus vir fit! — “spōnsālia aut nūptiās frequentāvī” — quid sunt spōnsālia? Spōnsālia sunt sollemnia prōmissī mātrimōniī: vir et fēmina sē coniugēs futūrōs prōmittunt. Quid sunt nūptiae? Nūptiae sunt sollemnia ipsīus mātrimōniī, diēs quō uxor dūcitur. — “ille mē ad signandum testāmentum, ille in advocātiōnem, ille in cōnsilium rogāvit.” Testāmentum signāre, amīcō in iūdiciō adesse, cōnsilium dare: officia, officia, officia! Vidēsne vītam urbānam, lēctor? Nihil malī fēcit hic homō — immō omnia rēctē fēcit. Et tamen...

ratiō cōnstat computātiō rēcta est
toga virīlis toga virī, nōn puerī
spōnsālia -ium (n) prōmissum mātrimōniī
nūptiae -ārum (f) sollemnia mātrimōniī