Numquam Scrībis!

Haec epistula brevissima est tōtīus librī — sex sententiae! — et tamen omnia continet quae amīcitia dīcere potest. Fabius Iūstus, amīcus Plīniī, iam diū nihil scrīpserat. Quid facit Plīnius? Nōn tacet — queritur: “Ōlim mihi nūllās epistulās mittis!” Quid est querī? Querī est dolōrem verbīs dīcere. Et nōtā verbum prīmum, lēctor: ōlim hōc locō nōn significat “quondam, in tempore antīquō” — sed “iam diū”: iam diū nūllās epistulās mittis! Tam diū silēs ut silentium tuum iam “ōlim” vocandum sit. Deinde Plīnius excūsātiōnem amīcī fingit — nam optimē scit quid Fabius respōnsūrus sit: “Nihil est, inquis, quod scrībam.” Nihil accidit, nūlla nova rēs: quid scrībam? Nōtā fōrmam “quod scrībam”: nōn “quod scrībō” sed coniūnctīvus — nihil est quod scrībere possim. Et nunc respōnsum Plīniī, callidum et dulce: “At hoc ipsum scrībe: nihil esse quod scrībās!” Scrībe mihi: “nihil habeō quod scrībam” — ecce, iam epistulam habēs! Nihil quoque aliquid est, sī amīcus id mittit.

• queror -ī dolōrem verbīs dīcō
• ōlim (hōc locō) iam diū
• at sed (fortius)
• nihil est quod scrībam nihil habeō scrībendum