Aprī et Stilus

Ecce secunda epistula — et vidē cui scrīpta sit: C. PLĪNIUS CORNĒLIŌ TACITŌ SUŌ S. Tacitus! Tenē hoc nōmen firmē, lēctor: Cornēlius Tacitus erat historicus clārissimus tōtīus aetātis — et amīcus optimus Plīniī nostrī. Quid est historicus? Historicus est scrīptor historiae, quī rēs gestās litterīs mandat. Hī duo virī, historicus maximus et epistulārum scrīptor maximus, per tōtam vītam amīcī fuērunt, et multae huius librī epistulae ad Tacitum eunt — inter eās duae omnium clārissimae, dē monte ārdentī, quās posteā legēs. Sed hodiē rēs levior agitur. Plīnius sīc incipit: “Rīdēbis — et licet rīdeās!” Licet rīdeās: id est, permittō, rīdē sī vīs! Quid tam rīdiculum nūntiat? Hoc: “Ego, ille quem nōstī, aprōs trēs et quidem pulcherrimōs cēpī.” Quid est aper? Aper est porcus ferus silvārum, magnīs dentibus, animal ācre et perīculōsum. Plīnius — vir librōrum, homō umbrāticus quem Tacitus bene nōvit — trēs aprōs cēpit! In ipsā vēnātiōne! Quid est vēnātiō? Vēnātiō est ars ferās capiendī. Et Plīnius ipse interrogātiōnem amīcī fingit: “Ipse?” inquis. — tūne ipse, Plīnī? crēdere nōn possum! Et respondet ūnō verbō glōriōsē: “Ipse.” Sed deinde vēritās tōta venit — et vēritās melior est quam fābula.

• historicus -ī (m) scrīptor rērum gestārum
• aper aprī (m) porcus ferus silvārum
• vēnātiō -ōnis (f) ars ferās capiendī
• licet rīdeās permittō ut rīdeās