Tremōrēs

Tacitus epistulam dē morte avunculī accēpit — et statim rescrīpsit: atquī tū ipse? quid TIBI Misēnī accidit? Nam Plīnius id ipsum inceptum abrūperat (“Interim Misēnī ego et māter — sed nihil ad historiam”). Quid est abrumpere? Abrumpere est subitō frangere, in mediō dēsinere. Et Plīnius respondet — epistulā alterā, quae hodiē incipit: “Ais tē, adductum litterīs quās exigentī tibi dē morte avunculī meī scrīpsī, cupere cognōscere quōs ego Misēnī relictus — id enim ingressus abrūperam — nōn sōlum metūs vērum etiam cāsūs pertulerim.” Et addit versum — audī, nam poēta loquitur: “Quamquam animus meminisse horret... incipiam.” Quid est horrēre? Horrēre est prae metū rigēre, tremere animō. Hic versus Vergiliī est, ex Aenēide: sīc Aenēās incipit Trōiae ruīnam narrāre — “quamquam animus meminisse horret, lūctūque refugit, incipiam.” Plīnius ergō sē Aenēae comparat: urbs mea quoque cecidit — et ego superfuī ut narrārem. (Versum ipsum, lēctor, ōlim in ipsā Aenēide legēs: hoc tibi prōmittimus.) Quid factum erat? “Profectō avunculō, ipse reliquum tempus studiīs — ideō enim remānseram — impendī; mox balineum, cēna, somnus inquiētus et brevis.” Quid est impendere? Impendere est cōnsūmere in rem, dare: tempus studiīs impendit — propter studia enim mānserat! Quid est inquiētus? Inquiētus est sine quiēte, turbātus. Studet puer, lavātur, cēnat, male dormit: ultima nox mundī antīquī Campāniae.

• abrumpō -ere in mediō subitō dēsinō
• horreō -ēre prae metū tremō
• impendō -ere cōnsūmō in rem
• inquiētus -a -um sine quiēte