Mors Avunculī

Stabiīs Pompōniānus exspectābat — sinū mediō ab avunculō dīremptus, iam sarcinās in nāvēs contulerat, “certus fugae, sī contrārius ventus resēdisset.” Quid est sarcina? Sarcina est fascis rērum portandārum, onus collēctum. Omnia in nāvibus: sōlus ventus obstat — quī idem ventus avunculum secundissimus Stabiās vexit! (Ventus quī alterum captīvum tenet, alterum servātōrem affert.) Et quid facit avunculus, ubi appulit? Lege ōrdinem verbōrum — nam ōrdō ipse fābula est: “complectitur trepidantem, cōnsōlātur, hortātur — utque timōrem eius suā sēcūritāte lēnīret, dēferrī in balineum iubet: lōtus accubat, cēnat — aut hilaris, aut (quod aequē magnum) similis hilarī.” Quid est lēnīre? Lēnīre est mollīre, mītius facere. Quid est accubāre? Accubāre est ad mēnsam recumbere, ut Rōmānī cēnantēs. Mōns tonat, cinis cadit — et ille balneum petit, cēnae accumbit, rīdet! Quid est hilaris? Hilaris est laetus vultū, serēnus. Aut hilaris erat — aut similis hilarī: aut vērē tranquillus, aut tranquillum agēns. Et Plīnius addit: quod aequē magnum — utrumque aequē magnum est! Sī timōrem nōn sentīs, fortis es; sī sentīs nec ostendis — nōn minus. Haec ūna sententiola plūs dē virtūte docet quam multī librī.

• sarcina -ae (f) onus rērum collēctum
• lēniō -īre molliō, mītius faciō
• accubō -āre ad mēnsam recumbō
• hilaris -e laetus vultū