Umbrae

Meministīne, lēctor, prīmī capitulī — ubi prōmīsimus tibi in hōc librō etiam phantasmata fore? Ecce adsunt. Haec epistula (quam index ille “AP” quoque requīrit) omnium fābulārum dē spectrīs antīquissima et optima est: omnēs fābulae posteriōrēs dē domibus īnfestīs, dē catēnīs nocturnīs, dē ossibus sub pavīmentō — omnēs ab hāc ūnā epistulā dēscendunt. Plīnius ad Sūram scrībit, virum doctissimum, et prīmum quaestiōnem pōnit — tam clārē ut philosophī hodiernī nihil addere possint: “Perquam velim scīre: esse phantasmata, et habēre propriam figūram nūmenque aliquod putēs — an inānia et vāna, ex metū nostrō imāginem accipere?” Quid est proprius? Proprius est suus ipsīus, nōn aliēnus: figūra propria est fōrma quam rēs ipsa habet. Quid est vānus? Vānus est sine rē, falsus et inānis. Duae ergō viae: aut phantasmata sunt — rēs vērae, cum suā fōrmā, cum suō nūmine (meministīne nūmen ē fonte Clitumnō?) — aut nihil sunt, et metus noster eīs imāginem dat: nōs ipsī umbrās fingimus, deinde eās timēmus! Utra sententia vēra sit, Plīnius nescit — et tū, lēctor? Tenē respōnsum tuum: in fīne capitulī iterum rogāberis.

proprius -a -um suus ipsīus
vānus -a -um sine rē, falsus
spectrum -ī (n) imāgō mortuī vīsa
domus īnfesta domus ab umbrīs vexāta