Fīlia Fundānī

Hoc capitulum aliīs dissimile erit, lēctor: pauciōra dīcēmus nōs, plūra Plīnius. Nam epistula quam hodiē legēs trīstissima est tōtīus librī — et ipse ita incipit: “Trīstissimus haec tibi scrībō: Fundānī nostrī fīlia minor dēfūncta.” Quid est dēfungī? Dēfungī est propriē “officium perficere” — sed Rōmānī id verbum dē morte dīcunt, molliter: quī vītā dēfūnctus est, vītae officium perfēcit. Fīlia minor amīcī mortua est. Quanta puella fuerit, audī: “Quā puellā nihil umquam fēstīvius, amābilius, nec modo longiōre vītā sed prope immortālitāte dignius vīdī.” Quid est fēstīvus? Fēstīvus est plēnus grātiae et laetitiae, iūcundus ut diēs fēstus. Digna nōn modo longiōre vītā — sed prope immortālitāte. “Nōndum annōs quattuordecim implēverat” — tredecim annōrum erat — “et iam illī anīlis prūdentia, mātrōnālis gravitās erat, et tamen suāvitās puellāris cum virginālī verēcundiā.” Quid est anīlis? Anīlis est quālis anūs est, fēminae vetulae proprius. Quid est verēcundia? Verēcundia est modestia quae ērubēscit, pudor tener. Quattuor aetātēs in ūnā puellā: prūdentia anūs, gravitās mātrōnae, suāvitās puellae, verēcundia virginis. Tredecim annōs vīxit — et quattuor vītās continuit.

• dēfungor -ī (vītā) morior (molliter dictum)
• fēstīvus -a -um grātiae laetitiaeque plēnus
• anīlis -e quālis anūs vetulae
• verēcundia -ae (f) modestia tenera