Andromachē

Lītoribus Ēpīrī appulsī, rem incrēdibilem audiunt: HELENUS — fīlius Priamī, vātēs Trōiānus captīvus — nunc in hāc terrā Graecā RĒGNAT, et coniugem habet... ANDROMACHĒN. Andromachē! Uxor illa Hectoris (meministīne umbram cruentam capitulō sextō?), māter parvī Astyanactis quem Graecī dē mūrō iēcērunt. Post Trōiam captam serva Pyrrhī fuerat — Pyrrhī illīus quī Priamum ad ārās occīdit! — deinde, Pyrrhō occīsō, Helenō data. Aenēās, mīrāns, ab urbe prōgreditur — et eam invenit in lūcō, ante urbem, ad undam FALSĪ Simoentis (rīvus erat, cui nōmen flūminis Trōiānī dederant): sollemnēs dapēs lībābat cinerī. Quid est daps? Daps est epulae sacrae, cibus deīs mortuīsque oblātus. Quid est cinis? Cinis est id quod ignis relinquit — pulvis mortuōrum crematōrum. Cui lībābat? Tumulō — INĀNĪ (meministīne vocābulī? vacuō, sine rē vērā!): sepulcrum Hectoris erat sine Hectore, quem viridī caespite ipsa sacrāverat. Ut Aenēam vīdit venientem, et circum eum arma Trōiāna — dēriguit; calor ossa relīquit. Quid est calor? Calor est vīs calida corporis: quae timet, frīget! Lābitur; et longō vix tempore fātur: “Vērane tē faciēs, vērus mihi nūntius adfers, nāte deā? Vīvisne?” Esne vērus — an umbra? Nam sī umbrae veniunt... “Hector ubi est?” Hoc dīxit — et tōtum nemus flētū implēvit. Ō lēctor: quid respondērī potest fēminae quae marītum mortuum inter vīvōs quaerit?

• daps dapis (f) epulae sacrae
• cinis -eris (m) quod ignis relinquit
• calor -ōris (m) vīs calida corporis
• viduus -a -um coniuge orbātus