Errōrēs

Sub montibus Īdae classem aedificant — vīgintī nāvēs novās — et prīmā aestāte Anchīsēs vēla fātīs dare iubet. Lacrimāns Aenēās portūs patriōs relinquit et campōs ubi Trōia FUIT. Quō eunt? Nesciunt: “incertī quō fāta ferant.” Prīma terra: THRĀCIA, terra Mārtī sacra, quondam Trōiae amīca. Ibi Aenēās moenia prīma pōnere incipit — et sacrificāre parat. Rāmōs virentēs ē proximō tumulō vellit, ut ārās fronde tegat. Quid est tumulus? Tumulus est parvus collis — saepe collis sepulcrī, sub quō mortuus iacet. Et — HORRENDUM: ē rādīcibus ruptīs SANGUIS stillat! Āter sanguis, guttae nigrae, terram maculant. Iterum temptat: iterum sanguis. Tertium temptat — et gemitus lacrimābilis īmō ē tumulō audītur, et vōx: “Quid miserum, Aenēā, lacerās? Iam parce sepultō!” Quid est lacerāre? Lacerāre est membra scindere, crūdēliter carpere. Quis loquitur? POLYDORUS — fīlius minimus Priamī! Pater eum, cum iam Trōiae diffīderet, cum magnō aurī pondere clam ad rēgem Thrāciae mīserat alendum. Quid est hospitium? Hospitium est iūs sacrum inter hospitem et hospitem: quī hospitem accipit, eum dēfendere dēbet — nihil sānctius est. Sed rēx Thrāx, ubi Fortūna Trōiae recessit, fās omne abrūpit: Polydorum obtruncāvit — hospitem! puerum! — et aurō potītus est. Et Aenēās, narrāns, exclāmat verbīs quae posteā mīliēns citāta sunt: “Quid nōn mortālia pectora cōgis, aurī sacra famēs!” Quid est famēs? Famēs est cupīdō edendī, dolor ventris vacuī — sed hīc: famēs AURĪ, cupīdō pecūniae īnsatiābilis. Ad quid nōn cōgis tū, sacra aurī famēs, corda hūmāna? (“Sacra” hīc “maledicta” significat — sacer enim utrumque est: dīs dēvōtus... aut dīs damnātus!) Fūnus Polydōrō renovant, et scelerātā dē terrā fugiunt.

• tumulus -ī (m) collis sepulcrī
• lacerō -āre membra scindō, carpō
• hospitium -ī (n) iūs sacrum hospitis
• famēs -is (f) cupīdō edendī