Vulnus Amōris

At rēgīna... Sīc — duōbus verbīs — liber quārtus incipit, et statim scīmus: nunc dē Dīdōne agitur. “At rēgīna gravī iamdūdum saucia cūrā vulnus alit vēnīs et caecō carpitur ignī.” Quid est saucius? Saucius est vulnerātus, ictū laesus. Rēgīna iamdūdum — iam per tōtam fābulam Aenēae! — saucia est: vulnus in vēnīs alit, et caecus ignis eam carpit. Vulnus? Ignis? Nōndum quisquam eam tetigit — sed amor apud Vergilium VULNUS est et FLAMMA: memento Cupīdinis in gremiō (capitulō quārtō)! Nocte nōn dormit. Māne sorōrem alloquitur — ANNAM, ūnanimam sorōrem, cui omnia crēdit: “Anna soror, quae mē suspēnsam īnsomnia terrent! Quis novus hic hospes! Quam fortis, quam pulcher — crēdō equidem genus esse deōrum. Sī mihi fīxum nōn sedēret nē cui mē vinclō sociāre iugālī vellem, postquam prīmus amor mē morte fefellit... huic ūnī forsan potuī succumbere culpae. Agnōscō veteris vestīgia flammae.” Quid est vestīgium? Vestīgium est signum pedis in terrā, nota quam rēs trānsiēns relinquit. AGNŌSCŌ VETERIS VESTĪGIA FLAMMAE: sentiō in mē signa ignis antīquī — sīc amāvī Sychaeum ōlim... Sed statim addit: “Ante, Pudor, quam tē violō, terra mihi dēhīscat!” Iūrat sē fidem mortuō servātūram. Et Anna? Anna suādet: “Ō soror, cōnsūmēsne iuventūtem sōla, sine dulcibus nātīs? Putāsne cinerēs id cūrāre? Circumdatae sumus hostibus — Gaetūlae urbēs, Numidae īnfrēnī, Iarbās rēx spernitur īrātus; frāter Tyrō minātur. Coniugiō tālī quanta urbs haec surget!” Placet ratiō — sed cor iam ārserat. Sacrificant deīs: heu, vātum ignārae mentēs! Quid vōta furentī prōsunt? “Ēst mollis flamma medullās intereā, et tacitum vīvit sub pectore vulnus.” Quid est medulla? Medulla est pars intima ossis, mollissima et occultissima: flamma medullās ipsās ēst — edit, cōnsūmit! Et poēta similitūdinem dat quae cor frangit: quālis CERVA, coniectā sagittā, quam pāstor procul incautam fīxit — et NESCIUS discessit, volātile ferrum in eā relinquēns: illa per silvās saltūsque fugit — sed haeret laterī lētālis harundō. Quid est harundō? Harundō est calamus — et sagitta ex calamō facta. Quōcumque fugit, sagittam sēcum fert. Nōtā ūnum verbum, lēctor: pāstor NESCIUS. Quis est pāstor huius similitūdinis? Aenēās — quī adhūc nescit quid fēcerit. An scīre dēbuit? Tenē quaestiōnem.

• saucius -a -um vulnerātus, laesus
• medulla -ae (f) pars intima ossis
• vestīgium -ī (n) signum pedis, nota relicta
• harundō -inis (f) calamus; sagitta ex calamō