Equus Ligneus

Conticuēre omnēs, intentīque ōra tenēbant. Omnēs tacuērunt — tōta rēgia, omnēs Tyriī, rēgīna ipsa — et ōra intenta tenēbant: nunc herōs noster ipse narrābit. Inde torō pater Aenēās sīc ōrsus ab altō: “Īnfandum, rēgīna, iubēs renovāre dolōrem.” Quid est īnfandus? Īnfandus est quod fārī — id est dīcere — nefās est: dolor tam magnus ut verba eum ferre nōn possint. Iubēs mē, rēgīna, dolōrem īnfandum renovāre. Sed sī tantus amor est cāsūs cognōscere nostrōs — “quamquam animus meminisse horret lūctūque refūgit, incipiam.” (Sī epistulās Plīniī in hāc seriē nostrā lēgistī, lēctor, haec verba iam nōvistī: Plīnius ea dē Vesuviō suō mūtuātus est — ab hōc ipsō locō! Nunc fontem ipsum tenēs.) Et incipit. Decem annōs Graecī Trōiam frūstrā oppugnāverant. Tum — dolus. Equum aedificant, dīvīnā Palladis arte, ĪNSTAR MONTIS: quid est īnstar? Īnstar est “similis magnitūdine” — equus īnstar montis = equus tam magnus quam mōns! Costās sectā abiete intexunt; vōtum prō reditū simulant — “dōnum Minervae est,” dīcunt; ea fāma vagātur. Sed intus — in uterō equī! Quid est uterus? Uterus est venter, pars media et cava corporis: in hōc uterō lignī fortissimī virōrum dēlēctī FURTIM inclūduntur. Quid est furtim? Furtim est occultē, clam, mōre fūris. Cēterī Graecī nāvēs cōnscendunt et ad īnsulam Tenedum sē abdunt. Trōiānī putant eōs domum abiisse! Panduntur portae: iuvat īre et castra Dorica dēserta vidēre. Et circā equum — pugna sententiārum: Thymoetēs eum intrā mūrōs dūcī hortātur; at Capys — et quōrum melior sententia mentī — aut in mare praecipitāre iubet, aut flammīs ūrere, aut latus terebrāre et latebrās temptāre. Scinditur incertum studia in contrāria vulgus.

• īnfandus -a -um quod fārī nefās est
• īnstar (indēcl.) similis magnitūdine
• uterus -ī (m) venter, pars cava media
• furtim occultē, mōre fūris