Camilla

Prīmā lūce — fūnus. Pallās domum redit: in ferētrō agrestī, strātō foliīs et umbrā. Quid est ferētrum? Ferētrum est lectus fūnebris quō corpus ad sepulcrum fertur. Aenēās, lacrimāns, comitātur — et in fīne: “Nōs aliās hinc ad lacrimās eadem horrida bellī fāta vocant: salvē aeternum mihi, māxime Pallā, aeternumque valē.” Salvē aeternum — aeternumque valē: iterum “salvē” et “valē” (meministīne prīmum capitulum EPISTULĀRUM nostrārum, sī eās lēgistī? eadem duo verba omnium epistulārum — nunc epistula ultima ad mortuum). Evander autem, super corpus fīliī conlāpsus, nōn Aenēān culpat — sed DĒBITUM nōminat: “Quod vītam moror invīsam Pallante peremptō, dextera causa tua est: TURNUM gnātōque patrīque quam dēbēre vidēs.” Quid est perimere? Perimere est omnīnō interficere, dēlēre. Turnum mihi dēbēs — mors prō morte. (Memento: haec verba in aurēs Aenēae cadunt et ibi manēbunt ūsque ad ultimam pāginam.) INDŪTIAE fīunt: quid sunt indūtiae? Indūtiae sunt pāx temporāria bellī, diēs paucī sine ferrō — ad sepeliendōs mortuōs. Utrimque ārdent rogōrum acervī. Quid est acervus? Acervus est cumulus, mōlēs rērum congestārum: acervī corporum, acervī lignōrum — pretium ūnīus spōnsae. In cōnsiliō Latīnōrum — rixa: Drancēs (ōrātor callidus, Turnō inimīcus) suādet: “dā fīliam Aenēae! aut — sī glōriam quaeris, Turne — TŪ sōlus cum eō congredere!” Turnus ferōx respondet: “Nōn recūsō: ībō obvius, vel sī magnīs Achillem fātīs aemulātur!” (Alius Achillēs — agnōscis prophētīam! Ipse iam nōmen accipit.) Sed dum verbīs certant — nūntius: AENĒĀS MŌVIT. Turnus ad īnsidiās properat; equitātum autem committit — CAMILLAE.

• ferētrum -ī (n) lectus fūnebris
• perimō -ere omnīnō interficiō
• indūtiae -ārum (f) pāx temporāria bellī
• acervus -ī (m) cumulus congestus