Furor et Fuga

At rēgīna dolōs — “quis fallere possit amantem?” — praesēnsit. Quid est praesentīre? Praesentīre est ante sentīre, rem nōndum vīsam animō percipere. Quis amantem fallere possit! Omnia tūta timēns, mōtūs futūrōs prīma excēpit. Et eadem impia FĀMA (iam eam nōvistī — mīlle oculōrum!) furentī dētulit: classem armārī, cursum parārī. Saevit inops animī. Quid est inops? Inops est egēns, sine ope: inops animī — mentis egēna, cōnsiliō dēstitūta. Tōtamque per urbem incēnsa BACCHĀTUR. Quid est bacchārī? Bacchārī est furere ut Baccha — fēmina sacrīs Bacchī īnflammāta, quae nocte per montēs errat ululāns, deō plēna. Rēgīna quae iūra dabat — nunc per viās suae urbis errat ut Thyias nocturnō Cithaerōne. Tandem Aenēān compellat — et ōrātiō eius inter potentissimās tōtīus linguae Latīnae numerātur (tōtam mox legēs, AP discipule: hoc caput excerptī tuī cor est). Prīmum verbum: DISSIMULĀRE. “Dissimulāre etiam spērāstī, perfide, tantum posse nefās, tacitusque meā dēcēdere terrā?” Agnōscisne verbum, lēctor? Dissimulāvit Venus in silvā; dissimulāre iussit Aenēās classem — nunc verbum in ōre Dīdōnis fulmen fit: SPĒRĀVISTĪ tē hoc cēlāre posse? Et alterum verbum: PERFIDE. Quid est perfidus? Perfidus est quī fidem frangit, quī prōmissa prōdit: per-fidus — trāns fidem, contrā fidem. Hōc ūnō verbō tōta causa Dīdōnis continētur: FIDEM dedistī — fidem frēgistī.

• praesentiō -īre ante sentiō
• inops -opis egēns, sine ope
• bacchor -ārī furō ut Baccha
• perfidus -a -um quī fidem frangit