Fāma

Extemplō per magnās urbēs Libyae it FĀMA — “malum quā nōn aliud vēlōcius ūllum.” Quid est Fāma? Iam nōn “rūmor” tantum: Vergilius eam DEAM facit — mōnstrum vīvum — et dēscrīptiō eius inter clārissimās tōtīus poēsis est (tōtam mox legēs). Audī quālis sit. Prīmum: crēscit eundō — “mōbilitāte viget vīrīsque adquīrit eundō.” Quid est vigēre? Vigēre est validum esse, flōrēre, vīvidē valēre: cētera mōnstra currendō fatīgantur — haec CURRENDŌ fortior fit! Parva prīmō metū — mox caput inter nūbila condit, pedibus in terrā ingrediēns. Terra māter eam peperit — ultimam sorōrem gigantum, īrā deōrum inrītāta. Et fōrma eius: quot plūmae in corpore, TOT oculī vigilēs subter (mīrābile dictū!), tot linguae, totidem ōra sonantia, tot aurēs ērēctae. Nocte inter caelum terramque volat strīdēns, nec somnō lūmina dēclīnat; diē in culmine tēctī sedet aut turribus altīs, cūstōs — et magnās territat urbēs. Et versus quī eam in aeternum damnat: “tam fictī prāvīque tenāx quam nūntia vērī.” Quid est tenāx? Tenāx est quī tenet nec dīmittit, firmē retinēns. Tam tenāciter falsa tenet quam vēra nūntiat: cui omnia paria sunt, vērum et mendācium — dummodo VOLENT. (Cōgitā, lēctor, dē mundō tuō: nōnne haec dea hodiē māior est quam umquam? Mīlle ōra, mīlle oculī, nocte volāns, crēscēns eundō, fictī tenāx... Vergilius eam vīdit ante duo mīlia annōrum.) Et quid nunc canit per urbēs? Facta atque īnfecta pariter — vēra et falsa mixta: “vēnit Trōiānus; pulchra Dīdō eum virō dignāta est; nunc HIEMEM TŌTAM inter sē LŪXŪ fovent, rēgnōrum immemorēs (meministīne vocābulī? quī nōn meminērunt!), turpī cupīdine captī.” Quid est turpis? Turpe est foedum animō, inhonestum, quod pudōrem meret. Haec dea foeda passim in ōra virum diffundit.

• vigeō -ēre validus sum, flōreō
• tenāx -ācis quī tenet nec dīmittit
• turpis -e foedus animō, inhonestus
• rūmor -ōris (m) fāma incerta vulgī