verbfirst conjugation
lapidō
lapidō (present infinitive lapidāre, perfect active lapidāvī, supine lapidātum)
Classical[ˈɫa.pɪ.doː]Ecclesiastical[ˈlaː.pi.do]
Meaning
- to stone, throw stones at
- figurativelyto assail, assault
Latīnē defined in Latin in our graded readers
lapidibus occīdōlapidō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 21
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | lapidō | lapidābam | lapidābō | lapidāvī | lapidāveram | lapidāverō lapidārō |
| 2nd sg. | lapidās | lapidābās | lapidābis | lapidāvistī lapidāstī | lapidāverās lapidārās | lapidāveris |
| 3rd sg. | lapidat | lapidābat | lapidābit | lapidāvit | lapidāverat lapidārat | lapidāverit lapidārit |
| 1st pl. | lapidāmus | lapidābāmus | lapidābimus | lapidāvimus | lapidāverāmus | lapidāverimus lapidārimus |
| 2nd pl. | lapidātis | lapidābātis | lapidābitis | lapidāvistis lapidāstis | lapidāverātis lapidārātis | lapidāveritis lapidāritis |
| 3rd pl. | lapidant | lapidābant | lapidābunt | lapidāvērunt lapidāvēre, lapidārunt | lapidāverant lapidārant | lapidāverint lapidārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | lapidem | lapidārem | lapidāverim lapidārim | lapidāvissem lapidāssem |
| 2nd sg. | lapidēs | lapidārēs | lapidāverīs | lapidāvissēs lapidāssēs |
| 3rd sg. | lapidet | lapidāret | lapidāverit lapidārit | lapidāvisset lapidāsset |
| 1st pl. | lapidēmus | lapidārēmus | lapidāverīmus lapidārīmus | lapidāvissēmus lapidāssēmus |
| 2nd pl. | lapidētis | lapidārētis | lapidāverītis lapidārītis | lapidāvissētis lapidāssētis |
| 3rd pl. | lapident | lapidārent | lapidāverint lapidārint | lapidāvissent lapidāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | lapidor | lapidābar | lapidābor |
| 2nd sg. | lapidāris lapidāre | lapidābāris lapidābāre | lapidāberis lapidābere |
| 3rd sg. | lapidātur | lapidābātur | lapidābitur |
| 1st pl. | lapidāmur | lapidābāmur | lapidābimur |
| 2nd pl. | lapidāminī | lapidābāminī | lapidābiminī |
| 3rd pl. | lapidantur | lapidābantur | lapidābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | lapider | lapidārer |
| 2nd sg. | lapidēris lapidēre | lapidārēris lapidārēre |
| 3rd sg. | lapidētur | lapidārētur |
| 1st pl. | lapidēmur | lapidārēmur |
| 2nd pl. | lapidēminī | lapidārēminī |
| 3rd pl. | lapidentur | lapidārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | lapidā | lapidāre |
| pres. 2nd pl. | lapidāte | lapidāminī |
| fut. 2nd sg. | lapidātō | lapidātor |
| fut. 3rd sg. | lapidātō | lapidātor |
| fut. 2nd pl. | lapidātōte | — |
| fut. 3rd pl. | lapidantō | lapidantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | lapidāre | lapidārī |
| perfect infinitive | lapidāvisse lapidāsse | lapidātum esse |
| future infinitive | lapidātūrum esse | lapidātum īrī |
| present participle | lapidāns lapidante, lapidantem, lapidantēs, lapidantī, lapidantia, lapidantibus, lapidantis, lapidantīs, lapidantium | — |
| perfect participle | — | lapidātus lapidāta, lapidātā, lapidātae, lapidātam, lapidātārum, lapidātās, lapidātī, lapidātōrum, lapidātōs |
| future participle | lapidātūrus lapidātūra, lapidātūrā, lapidātūrae, lapidātūram, lapidātūrārum, lapidātūrās, lapidātūre, lapidātūrī, lapidātūrīs, lapidātūrō, lapidātūrōrum, lapidātūrōs, lapidātūrum | lapidandus lapidanda, lapidandā, lapidandae, lapidandam, lapidandārum, lapidandās, lapidande, lapidandīs, lapidandōrum, lapidandōs |
gerundlapidandī, lapidandō, lapidandumsupinelapidātum, lapidātū
lăpĭdo, āvi, ātum, 1, v. a. and n. lapis,
I. to throw stones at a person or thing, to stone ( = lapidibus obruo, percutio; not ante-Aug.).
I. With personal object:
exercitus imperatorem lapidavit, Flor. 1, 22; Petr. 93: eum lapidare coeperunt, Auct. B. Hisp. 23: Stephanum, Vulg. Act. 7, 58: Paulum, id. ib. 14, 18.—(b). To cast stones upon, to bury:
praeteriens aliquis nos lapidabit, Petr. 114, 11.—(g). With an inanim. object:
quo defunctus est die, lapidata sunt templa, Suet. Calig. 5.—B. Trop., to assail, assault, strike at:
notantes impotentiam ejus hac dicacitate lapidatam, Macr. S. 2, 7 init.—II. Impers.: lapidat, it rains stones:
quia Veiis de caelo lapidaverat, Liv. 27, 37: Reate imbri lapidavit, id. 43, 13.—In the pass. form: quod de caelo lapidatum esset, Liv. 29, 14, 4: propter crebrius eo anno de caelo lapidatum, id. 29, 10, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
lapidō āvī, ātus, āre
lapis, to stone, throw stones ; class. only 3d pers. impers., it rains stones : de caelo, L.: imbri, L.: quod de caelo lapidatum esset, L.— P. neut . as subst: propter de caelo lapidatum, L.
Origins
From lapis (“a stone”) + -ō.
Borrowings
- Catalanlapidar
- Frenchlapider
- Italianlapidare
- Occitanlapidar
- Portugueselapidar
- Spanishlapidar
- Englishlapidate
- Galicianlapidar
Balkan Romance
- Romanianlepăda, lepădare
- Aromanianaleapid, alipidari